Uzasadnienie
II SAB/Łd 320/26
Pismem z 24 czerwca 2026 roku P. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem strony z 10 czerwca 2026 roku.
W swej skardze P. Z. wskazał, że 10 czerwca 2026 roku złożył do Biura Inżyniera Miasta wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej działań organu odnośnie do jego pisma z 23 kwietnia 2026 r. w sprawie wprowadzenia zakazu zatrzymywania się przy wyjeździe z garażu podziemnego przy ul. [...].
Wniosek obejmował m.in.: informacje o przebiegu sprawy, informacje o czynnościach podjętych przez organ, dane osoby prowadzącej sprawę, dokumenty związane z analizą wniosku.
Zdaniem skarżącego organ nie udzielił informacji w ustawowym terminie, bowiem uczynił to dopiero pismem z 24 czerwca 2026 r. Ponadto skarżący zakwestionował stanowisko organu, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. W ocenie strony informacją publiczną jest każda informacja o działalności organu, w tym o czynnościach podejmowanych w sprawie. Dalej skarżący wskazał, że jeśli organ odmawia udostępnienia informacji, to powinien wydać decyzję, a tego nie uczynił. W ocenie strony okoliczność, że organ nie posiada żadnych dokumentów ani notatek oznacza, że nie dokonał analizy ani nie zebrał materiału dowodowego co potwierdza, że odmowa w sprawie organizacji ruchu była wydana bez podstawy faktycznej.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie Biura Inżyniera Miasta do udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z 10 czerwca 2026 r.; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny; zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Łodzi wniósł o jej oddalenie.
Organ podniósł, że skarżący mylnie twierdzi, że organ pozostawał w bezczynności i nie udzielił odpowiedzi na pytanie skarżącego o udzielenie informacji publicznej z 10 czerwca 2026 r., bowiem organ sporządził i doręczył ją skarżącemu w formie elektronicznej 24 czerwca 2026 r., zachowując przepisany termin 14 dni. Skarżący został także poinformowany o osobie prowadzącej sprawę. Skarżący odebrał korespondencję w systemie e-Doręczeń, wobec czego obowiązek wynikający z art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej] został wykonany terminowo. Tym samym nie można mówić o bezczynności organu.
Odpowiedź organu o braku dokumentów, o które wnioskował skarżący, nie oznacza bezczynności organu, czy odmowy ich udostępnienia. Skarżący oczekiwał, że organ posiada dokumenty, o które wnioskował i że je otrzyma. Organ oświadczył, że nie prowadzi dokumentacji w postaci notatek służbowych, analiz, protokołów z wizji lokalnych ani innych dokumentów, o których mowa we wniosku, z czego skarżący błędnie wywiódł, że organ odmówił ich udostępnienia. W tym miejscu organ wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie nakłada na organ obowiązku tworzenia nowych informacji ani dokumentów na potrzeby realizacji wniosku. Żądane dokumenty nie istnieją, więc organ nie ma możliwości ich udostępnienia. Organ nie odmówił udostępnienia istniejącej informacji publicznej, lecz poinformował, że w zakresie wskazanych punktów nie posiada żądanych dokumentów ani utrwalonych informacji. W takiej sytuacji nie dochodzi do odmowy udostępnienia informacji publicznej, lecz do poinformowania skarżącego o braku posiadania żądanej informacji.
W konsekwencji nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż udzielił skarżącemu odpowiedzi w przepisanym terminie ustawowym.
Organ przedstawił w załączeniu dodatkowo także "Pismo uzupełniające do Skargi na bezczynność" z 26 czerwca 2026 r., które de facto dotyczy sposobu załatwienia przez organ indywidualnej sprawy skarżącego z jego wniosku z 23 kwietnia 2026 r. i nie stanowi ono - w ocenie organu - uzupełnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej.
Następnie skarżący pismem z 11 sierpnia 2026 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych przypadkach, w tym także w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 1 - 4a oraz pkt 8 ustawy p.p.s.a.).
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej].
Zgodnie z art. 13 ust. 1 powoływanej ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialnotechniczną. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialnotechnicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje bądź też, jeśli istnieją ku temu przesłanki, nie wydaje decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że termin do udzielenia informacji publicznej bezskutecznie upłynął. Uwzględniając treść art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza to, że skargę na bezczynność można wnieść najwcześniej po upływie 14-dniowego terminu na udzielenie informacji publicznej.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że skarga w niniejszej sprawie jest przedwczesna. Z akt sprawy wynika bowiem, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 10 czerwca 2026 r. wpłynął do organu tego samego dnia, wobec czego 14-dniowy termin na udostępnienie informacji publicznej upływał organowi 24 czerwca 2026 r. Natomiast skarga w niniejszej sprawie została nadana dokładnie ostatniego dnia na udostępnienie informacji publicznej, tj. 24 czerwca 2026 r. W konsekwencji zaistniałych okoliczności Sąd uznał, że skarga z 24 czerwca 2026 r., jako przedwczesna, jest niedopuszczalna, co skutkuje koniecznością jej odrzucenia. Odrzucenie skargi jest natomiast równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym.
Wyjaśnić w tym względzie należy, iż skarżący błędnie liczy termin na udzielenie odpowiedzi ustalając jako ostatni dzień na udzielenie informacji 23 czerwca 2026 r., a nie 24 czerwca 2026 r. Wskazać w związku z tym należy, iż "Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, dopóki nie przekształci się w postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, jest postępowaniem niejurysdykcyjnym, prowadzonym wedle reguł procesowych określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, bez bezpośredniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wydawania decyzji, w zakresie wykraczającym poza odesłania ustawowe. Wydaje się jednak, że w odniesieniu do niektórych kwestii, takich jak liczenie terminów załatwiania sprawy, przepisy kodeksowe powinny mieć posiłkowe, odpowiednie zastosowanie, w celu zapewnienia zupełności regulacji prawnej postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
W związku z powyższym 14-dniowy termin na udostępnienie informacji publicznej powinien być liczony z uwzględnieniem w szczególności treści art. 57 § 1 i 4 k.p.a. Ze względu na to, iż jest to termin określony w dniach, którego początkiem jest pewne zdarzenie (najczęściej złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej), przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, a upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni (w tym wypadku 14) uważa się za koniec terminu. W orzecznictwie i literaturze przyjęto, że dzień, w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony, nie jest wliczany do 14-dniowego terminu, przewidzianego dla udzielania informacji" (zob. Piskorz-Ryń Agnieszka (red.), Sakowska-Baryła Marlena (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX/el. 2025. Podkreślenia wymaga, że Sąd orzekając w sprawach skarg na bezczynność bierze pod uwagę stan z daty wydania rozstrzygnięcia, jednakże kwestię zachowania terminu do wniesienia skargi (w tym zagadnienie przedwczesności skargi) oceniane jest w pierwszej kolejności z uwzględnieniem stanu z daty wniesienia skargi.
Wyjaśnić dalej należy, iż kwestia oceny czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zagadnieniem o charakterze merytorycznym i jako taka wobec niedopuszczalności skargi wykracza poza zakres rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
W orzecznictwie nie ulega przy tym wątpliwości, że przedwczesność skargi jest przypadkiem jej niedopuszczalności, o którym stanowi art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. (por. np. postanowienia WSA w Łodzi: z 10 czerwca 2014 r., II SAB/Łd 51/14; z 7 października 2014 r., II SAB/Łd 108/14; z 7 marca 2019 r., II SAB/Łd 116/18 i z 19 marca 2021 r., II SAB/Łd 16/21).
Na marginesie powyższych rozważań należy zauważyć, że w realiach niniejszej sprawy organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej odpowiedział na żądanie skarżącego pismem z 24 czerwca 2026 r., co jednoznacznie wynika z przesłanych wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę akt administracyjnych.
W tym względzie zauważyć należy, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej. Taka zaś sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Przypomnieć raz jeszcze trzeba, że strona wniosła skargę do tutejszego Sądu 24 czerwca 2026 r., a zatem już po doręczeniu jej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Udzielenie odpowiedzi przez organ pismem z 24 czerwca 2026 r., stanowiło w istocie załatwienie złożonego przez skarżącego wniosku z 10 czerwca 2026 r. Oznacza to w realiach rozpoznawanej sprawy, że od dnia doręczenia tej odpowiedzi nie istniał podlegający badaniu stan bezczynności, jakiej dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej przez Sąd sprawie. Załatwienie wniosku skarżącego w drodze czynności materialno-technicznej skutkuje bowiem tym, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym, a postępowanie zainicjowane wnioskiem z 10 czerwca 2026 r. zostało zakończone przez organ przed wniesieniem skargi, przez udzielenie odpowiedzi pismem z 24 czerwca 2026 r.
Mając wszystko powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.
ał