Uzasadnienie
M. G. w dniu 1 lutego 2010 roku wniósł do Prezydenta Miasta Ł. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, którego granice przedstawił w załączniku do wniosku. Wskazał, że teren ten zamierza przeznaczyć pod zalesianie.
Pismem z dnia 3 marca 2010 roku organ wezwał skarżącego w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej w dalszej części K.p.a.) do uzupełnienia złożonego wniosku – zgodnie z art. 52 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2010 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 z 2003 roku, poz. 717 ze zm.) - o wymienione elementy:
- - określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500,
- - wskazanie numerów ewidencyjnych i numerów obrębu geodezyjnego działek objętych wnioskiem;
- - przedstawienie charakterystyki planowanego sposobu zagospodarowania terenu w formie opisowej i graficznej;
- - określenie danych charakteryzujących wpływ planowanej inwestycji na środowisko.
Jednocześnie organ pouczył, że nieuzupełnienie powyższych braków wniosku w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie doręczono M.G. w dniu 16 marca 2010 roku.
Pismem z dnia 16 marca 2010 roku M. G., w odpowiedzi na wezwanie wyjaśnił, że określenie granic terenu objętego wnioskiem jest w toku i wniósł o zawieszenie postępowania. Wskazał, że jego zdaniem sprawy własnościowe związane ze sfinalizowaniem projektu powinny zostać poprzedzone rozpatrzeniem wniosku o unieważnienie mapy ewidencji gruntów z dnia 26 sierpnia 2007 roku w celu uniknięcia niesprawiedliwego obciążenia hipotekami po M.G. Jednocześnie załączył wydruk zrzutu ekranowego przedstawiający teren objęty wnioskiem.
Organ pozostawił wniosek M.G. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez rozpoznania, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia 14 kwietnia 2010 roku.
M. G. w dniu 22 kwietnia wniósł "skargę na czynność materialnotechniczą, czynność adnotacji, pozostawienia podania bez rozpoznania przez mgr inż. L. C. z dnia 14.04.2010".
Powyższe pismo zostało potraktowane jako zażalenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a., zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku uznało, iż zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest nieuzasadnione.
W dniu 30 czerwca 2010 roku M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na bezczynność Prezydent Miasta Ł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że wniosek M. G. został pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie. Nadto organ podniósł, iż nie może być bezczynny w procedowaniu sprawy, która nie została w ogóle wszczęta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało oddalić.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej
Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Przedmiotem sądowej kontroli w przypadku takiej skargi nie jest określony akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jednocześnie godzi się zauważyć, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania. Innymi słowy, sąd administracyjny ocenia, czy w dacie orzekania organ administracji publicznej nadal pozostaje w bezczynności, czy też może bezczynność ta ustała.
Nadto należy zauważyć, iż bezczynność organu w procedowaniu jest możliwa dopiero po skutecznym wszczęciu postępowania administracyjnego. W przypadku wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego brak formalny powoduje, iż wniosek ten nie wszczyna postępowania administracyjnego, a to oznacza, że sprawa nie może być rozpatrzona merytorycznie.
W niniejszej sprawie skarżący domagał się wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu, którego jednak nie wskazał precyzyjnie. Złożony przez M.G. wniosek wykazał również inne braki, do usunięcia których organ wzywał pismem z dnia 3 marca 2010 roku. Wyjaśnić warto, iż owo wezwanie organu oparte było o treść art. 64 § 2 K.p.a., który stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Skoro przepis ustawy zakreśla 7 dniowy termin na usunięcie braków podania, to nie jest wystarczające podjęcie przed upływem tego terminu jakiejkolwiek czynności zmierzającej do usunięcia braków, konieczne jest ich skuteczne usunięcie. Pozostawienie podania bez rozpoznania zaś nie następuje, ani w formie decyzji, ani postanowienia, jest to bowiem jedynie czynność materialno-techniczna, o której należy poinformować stronę.
W kontrolowanym postępowaniu tymi przepisami szczególnymi, na podstawie których organ wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku, są art. 52 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2010 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na mocy bowiem art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio art. 52 tej ustawy, który z kolei określa obligatoryjne elementu wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy:
- 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;
- 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
- a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
- b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
- c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.
Warto raz jeszcze zaakcentować, że tylko żądanie strony (wniosek) wydania decyzji o warunkach zabudowy nie dotknięte brakami formalnymi powoduje uruchomienie postępowania administracyjnego w takim znaczeniu, iż powstaje po stronie organu obowiązek rozpatrzenia sprawy z tego wniosku i wydania rozstrzygnięcia. Jeżeli natomiast – jak było w tym przypadku - wniosek strony ma wady skutkujące obowiązkiem organu wydania postanowienia wzywającego do usunięcia tych wad, to – co do zasady - o zwłoce w załatwieniu wniosku można mówić dopiero po upływie terminu określonego do usunięcia wad wniosku, jeżeli nastąpiło w tym czasie usunięcie dostrzeżonych wad.
Skoro jednak wniosek M. G. pozostał dotknięty brakami formalnymi, bowiem pismo nadesłane przez skarżącego w wyznaczonym terminie ich nie usunęło, to nie mógł doprowadzić do skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego. W konsekwencji zaś organowi nie pozostawała inna możliwość jak tylko - zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a - pozostawić wniosek skarżącego bez rozpoznania.
Zważywszy co powyżej, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
m.ch.