Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 3.sierpnia 2006r., doręczonym P. W. w dniu 9.sierpnia 2006r., wezwano go do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00,-zł. oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie i do złożenia dowodów na wystąpienie z zażaleniem do organu wyższej instancji na bezczynność Wojewody, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie wspomniane zawierało informację o przedmiocie sprawy oraz numerze pod którym sprawa zarejestrowana była pierwotnie (odpis wezwania k. 14, potwierdzenie odbioru k. 16).
W ustawowym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnego i fiskalnego skargi, nie przedłożył również dowodów na wystąpienie do organu wyższego stopnia z opisanym wyżej zażaleniem.
W dnu 29.sierpnia 2006r. natomiast, P. W. wystąpił z wnioskiem o ponowne poinformowanie go "które sygnatury odpowiadają danym tokom postępowania sądowego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, do których należy, m.in. podpisanie jej przez stronę, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis musi być własnoręczny. Nie stanowi natomiast podpisu tzw. facsimile ani innego rodzaju powielenie czy odwzorowanie podpisu np. na pismach wnoszonych za pomocą faksu czy poczty elektronicznej, nie ma bowiem możliwości stwierdzenia czy podpis na tak wniesionym piśmie został złożony własnoręcznie (por. A.Jędrzejewska: Pisemna forma oświadczenia woli a "automatyzacja" obrotu prawnego, PiP 1993, Nr 1 s. 69-74).
Po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a. natomiast, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis sądowy, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Dodatkowo, skarga może być skutecznie wniesiona dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, kiedy strona określonego postępowania administracyjnego złoży określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności (względnie bezczynności). W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w ustawie (w przypadku informacji publicznej w terminach, wskazanych w art. 13 ustawy z dnia 6.września 2001r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./), stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm./). Uchybienie obowiązkowi wyczerpania środków zaskarżenia, czyni skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie P.W. wniósł skargę drogą elektroniczną. Skarga wspomniana nie została przezeń w ustawowym terminie podpisana ani opłacona, pomimo skierowanego doń wezwania. Nie wykazał też, by przed jej wniesieniem wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi z uwagi zarówno na jej niedopuszczalność jak i nieuzupełnienie jej braków formalnego oraz fiskalnego w ustawowym terminie.
Na marginesie już jedynie wskazać należy, iż pismo skarżącego z dnia 29.sierpnia 2006r. nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ po pierwsze: żądane informacje zostały mu udzielone w doręczonym w dniu 9.sierpnia 2006r. wezwaniu do usunięcia braku formalnego skargi, po wtóre: pismo wspomniane (gdyby traktować je jako wniosek o przyznanie prawa pomocy, dotknięty brakami formalnymi), złożone zostało po upływie ustawowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.