Uzasadnienie
W dniu 10 sierpnia 2010r. K. K. złożył bezpośrednio w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie i wniósł o wyznaczenie organowi dodatkowego, możliwie najkrótszego terminu na udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn nieudostępnienia informacji publicznej w ustawowym terminie, ustalenie osób winnych niezałatwienia w terminie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądzenie od Prezydenta Miasta P. kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu tej skargi K. K. podniósł, iż działając na podstawie art. 2 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), w dniu 20 lipca 2010r. złożył w Sekretariacie Prezydenta Miasta P. pisemny wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie określającym zasady świadczenia i finansowania usług publicznego transportu zbiorowego na linii tramwajowej P. – Ł., w tym kserokopii wszystkich umów i lub porozumień oraz kserokopii wszystkich innych dokumentów zawartych/podpisanych w latach 2009 – 2010 z Gminą - Miasto Ł. lub Miejskim Przedsiębiorstwem Komunikacyjnym w Ł. Ustawowy, czternastodniowy termin na udostępnienie informacji publicznej upłynął w dniu 3 sierpnia 2010r. Do dnia wniesienia skargi Prezydent Miasta P. nie udostępnił mu kserokopii żądanych we wniosku dokumentów, jak również nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, ograniczając się w piśmie z dnia 23 lipca 2010r., znak: [...], wyłącznie do podziękowań.
Skargę tę przekazano w dniu 16 sierpnia 2010r. Prezydentowi Miasta P. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta P. wyjaśnił, iż dostarczenie dokumentów po ustawowym terminie, tj. po 14 – dniach od daty wpływu pisma do Urzędu było błędem pracownika, który bez sprawdzenia przyjął 30 – dniowy termin udzielenia odpowiedzi. Nie dopełniono procedury i nie powiadomiono wnioskodawcy na piśmie, że informacja nie może być dostarczona w ustawowym terminie. Odpowiedź na wniosek K. K. została udzielona mu w piśmie z dnia [...], nr [...]. Jednocześnie w dniu 24 sierpnia 2010r. w Wydziale Inżynierii Miasta i Ochrony Środowiska K. K. otrzymał do wglądu dokumentację w sprawie komunikacji tramwajowej w latach 2008 – 2010r. i na ustny wniosek otrzymał kserokopie:
- 1. pisma A znak [...] z dnia 23 czerwca 2008r.;
- 2. pisma A znak [...] z dnia 24 listopada 2008r.;
- 3. pisma Gminy K. znak: [...] z dnia 3 sierpnia 2009r.;
- 4. pisma Gminy K. znak: [...] z dnia 29 września 2009r.;
- 5. pisma Gminy K. znak: [...] z dnia 6 stycznia 2010r.;
- 6. pisma Urzędu Miejskiego znak: [...] z dnia 12 stycznia 2010r.;
- 7. pisma Gminy K. znak: [...] z dnia 27 stycznia 2010r.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 4 listopada 2010r. skarżący popierał skargę, nie negując, iż otrzymał żądane informacje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4.
Z powyższego przepisu wynika, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W konsekwencji skarga na bezczynność stanowi środek służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania organów administracji publicznej, jej celem jest ochrona strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie
Wskazać przy tym należy, iż w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka (jest to wyjątek), biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy, istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy, a nie w dacie złożenia skargi (por. J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 196). Ustaleniu podlega więc, czy w dacie orzekania organ nadal pozostaje w bezczynności. Wynika to z unormowania art. 149 p.p.s.a., który określa rodzaje rozstrzygnięć sądu w tej kategorii spraw.. Otóż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro zatem przed wydaniem orzeczenia przez sąd organ wydał rozstrzygnięcie, czy też dokonał czynności, bezprzedmiotowym byłoby nałożenie nań takiego obowiązku w orzeczeniu sądu.
W takim stanie faktycznym bezczynność w dacie orzekania nie istnieje, można stwierdzić, że przedmiot postępowania upadł, postępowanie sądowe zatem jako bezprzedmiotowe należy w takiej sytuacji umorzyć z mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z opisaną sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ponad wszelką wątpliwość organ dopuścił się bezczynności, uchybiając terminowi do udzielenia informacji publicznej. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Z uwagi jednak na fakt udzielenia informacji, a więc zakończenia postępowania przed wydaniem wyroku w niniejszym postępowaniu, sąd orzekł jak w sentencji z mocy powołanego art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art.201 § 1 p.p.s.a.
A.D.