Uzasadnienie
M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie niepodjęcia działań mających na celu objęcie skarżącego programem lekowym.
Zarządzeniem z dnia 1 września 2011 roku wezwano pełnomocnika skarżącego, ustanowionego z urzędu do nadesłania dowodu, iż przed złożeniem skargi do sądu, skarżący wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 września 2011 roku.
W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego w dniu 4 października 2011 roku (data nadania) złożył wniosek o przedłużenie terminu do jego wykonania, wskazując, iż skarżący jest osobą schorowaną, mieszkająca w innej miejscowości niż siedziba kancelarii pełnomocnika, zatem w zakreślonym terminie uzupełnienie braków skargi było niemożliwe. Nadto wedle oświadczenia pełnomocnika skarżący podczas rozmowy telefonicznej poinformował, że złożenie skargi do Sądu było poprzedzone szeregiem pism i odwołań, co wskazuje na wyczerpanie trybu zażalenia, przewidzianego dyspozycją art. 37 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w danej sprawie. Innymi słowy skarga do sądu dla swej dopuszczalności musi zostać poprzedzona skorzystaniem ze środka odwoławczego, jeśli ustawa takowy przewiduje.
W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a.
W rozpatrywanej sprawie skarżący, składając skargę, nie wykazał, że z możliwości tej skorzystał. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 4 października 2011 roku także nie wykazał, czy M. W. wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem. Samo twierdzenie pełnomocnika, o tym że skarżący podjął szereg działań postaci składanych do różnych organów pism nie może być potraktowane jako wykazanie, iż skarżący wyczerpał tryb zażalenia, przewidziany dyspozycją art. 37 § 1 k.p.a.
Z tych przyczyn uznać należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność w zakresie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.
Na marginesie jedynie należy podnieść, w związku z wnioskiem pełnomocnika skarżącego, iż określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany.
Należy również podkreślić, iż skarżący nie sprecyzował zarzutu skargi w sposób pozwalający na uznanie, że skarga dotyczy sprawy leżącej w kognicji sadu administracyjnego. Zarzuca bowiem organowi nieobjęcie go działaniem programu lekowego. Kwestia ta leży poza kognicją sądu administracyjnego, nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. Stosownie zaś do unormowania zawartego w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność organu służy tylko w sprawach wymienionych w punktach 1-4 art. 3 § 2 p.p.s.a. Zatem i z tego względu w tym zakresie skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt i 6 p.p.s.a. m.o.