Uzasadnienie
W dniu 26 lipca 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Związku Harcerstwa Polskiego Komendy Hufca w Z. na bezczynność Prezydenta Miasta Z.w przedmiocie uwłaszczenia skarżącego na znajdujących się w jego posiadaniu gruntach położonych w Z. przy ul. A i B. Do skargi załączone zostało wystosowane w dniu 21 czerwca 2006 roku zażalenie na bezczynność organu I instancji skierowane do Prezydenta Miasta Z..
W nadesłanej w dniu 15 września 2006 roku odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż pismem z dnia 21 czerwca 2006 roku skarżący zwrócił się o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy ustawy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w Z. przy ul. A i B wraz z prawem własności znajdujących się na nich budynków na podstawie art. 2 ustęp 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1990 roku o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), wnosząc równocześnie do organu I instancji pismo zatytułowane "zażalenie na bezczynność organu". Po analizie wniosku skarżącego, Prezydent Miasta Z. w piśmie z dnia 21 lipca 2006 roku przedstawił szczegółowo stanowisko dotyczące nie spełnienia przez wnioskodawcę wymaganych prawem kryteriów nabycia wnioskowanego prawa, które podtrzymał w swoim piśmie z dnia 22 sierpnia 2006 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z treścią art. 37 kpa. na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest zatem dopuszczalne po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których należy wskazane zażalenie.
Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd administracyjny nie zastępuje organów administracyjnych, a działania sądu nie mogą naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (patrz. J.P. Tarno-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, str. 97). Przewidziane w art. 37 kpa. zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia jest środkiem zwalczania bezczynności organu administracji publicznej w związku z kwestionowaniem przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy przewidzianego przepisem art. 35 k.p.a. Przepis art. 37 k.p.a. nie określa wprawdzie terminu do wniesienia powyższego zażalenia, a więc może być ono wniesione w każdym czasie, jednak dopiero gdy organ pozostaje już w zwłoce w stosunku do ustawowego terminu załatwienia sprawy.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W rozstrzyganej sprawie Związek Harcerstwa Polskiego Komenda Hufca w Z., wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na bezczynność Prezydenta Miasta Z., mimo iż uprzednio nie wystąpił z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., bowiem za wyczerpanie trybu przewidzianego przepisem art. 37 kpa nie można uznać wniesionego przez skarżącego jednocześnie z wnioskiem o wydanie decyzji, nieprawidłowo skierowanego (także do organu I instancji) zażalenia na bezczynność tego samego organu. Tak więc w sprawie niniejszej należało uznać, iż Związek Harcerstwa Polskiego Komenda Hufca w Z. wystąpił ze skargą do sądu, mimo że przysługiwał mu przewidziany w ustawie środek zaskarżenia w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Skarga do sądu była zatem w tym stanie niedopuszczalna.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w postanowieniu.