Uzasadnienie
Z. W. i J. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w sprawie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. W skardze tej zarzucili Prezydentowi Miasta B. celowe przedłużanie postępowania administracyjnego toczącego się w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. podniósł, iż decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta B. orzekł o zwrocie ma rzecz J. W. i Z. W. nieruchomości oznaczonej nr działki [...], odmówił zwrotu działki nr [...] oraz zobowiązał wnioskodawców do zwrotu odszkodowania na rzecz Gminy Miasto B. Po rozpatrzeniu odwołań od tej decyzji wniesionych przez J. W. i Prezydenta Miasta B., decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zostały wniesione przez J. W. i Z. W. oraz Gminę Miasto B. Wyrokami wydanymi w sprawach o sygn. akt II SA/Łd 670/09 i II SA/Łd 671/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzje organów obu instancji. Obecnie trwa postępowanie w sprawie prowadzone przez Starostę [...]. Prezydent Miasta B. stwierdził również, iż zwrot nieruchomości nie powinien nastąpić, gdyż nie wynika on z przesłanek zawartych w art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego przepisu, tj.w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest więc dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nich wskazanych. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
Z mocy art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. – Dz.U. z 2010r., nr 102, poz. 651) o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, zwrocie odszkodowania, w tym także nieruchomości zamiennej, oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu orzeka starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej w drodze decyzji. Tak więc organem właściwym do prowadzenia postępowania administracyjnego w tej kategorii spraw i wydawania decyzji jest wyłącznie właściwy miejscowo starosta.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości prowadzone jest przez Starostę [...], a nie Prezydenta Miasta B., który w tym postępowaniu jedynie reprezentuje Gminę Miasto B., będącą jego uczestnikiem.
Prezydent Miasta B. nie jest organem prowadzącym postępowanie, co oznacza, że nie można mu zarzucić bezczynności w tym postępowaniu, zarzut ten można bowiem kierować jedynie do gospodarza postępowania. Zachowanie uczestnika postępowania, kierowane pod jego adresem zarzuty nie podlegają kontroli w wybranym przez skarżących trybie.
W tym stanie rzeczy, wniesioną w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B., jako skierowaną pod adresem niewłaściwego organu uznać należało za niedopuszczalną i z mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucić.
Orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżących uiszczonego przez nich wpisu od skargi uzasadnia treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. m.o.