Uzasadnienie
W dniu 27 grudnia 2010 roku R. G. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci: kopii wszystkich podań, składanych przez strony (w formie pisemnej, telegraficznej, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu) o udostępnienie akt postępowań, jakie wpłynęły do Starostwa Powiatowego w P. w okresie od 1 stycznia 2005 roku. Wskazane we wniosku podania winny odnosić się do wszystkich spraw należących do kompetencji powiatu [...]. Zgodnie z wnioskiem R. G. informacje miały być mu udzielone w formie "skanów" przesłanych na adres poczty elektronicznej.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta [...] pismem z dnia 5 stycznia 2011 roku, udostępnił 8 podań, które wpłynęły do siedziby starostwa.
W skardze na bezczynność Starosty [...] R. G. wskazał, iż udostępnione dokumenty to w istocie podania kierowane do starostwa w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), przez osoby nie będące stronami postępowania, zatem nie jest to informacja, o której udostępnienie wnioskował.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] przyznał zasadność zarzutów skargi, wyjaśnił, iż cały czas przygotowywana jest dokumentacja, o której udostępnienie wnioskował skarżący, natomiast przyczyną opóźnienia jest obszerność materiałów, które organ musi przygotować.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Udostępnienie informacji publicznej jest niewątpliwie czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), dlatego skarżący miał prawo kwestionować bezczynność organu administracji publicznej. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest treść art. 21 ust. 1 ustawy, w myśl którego, do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady stosuje się przepisy p.p.s.a. Zatem nieudzielanie informacji publicznej (art. 13 ust. 1 ustawy) oraz niepowiadomienie o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona (art. 13 ust. 2 ustawy) stanowi bezczynność, na którą na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. służy skarga do sądu administracyjnego.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 w związku z art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako ustawa. Zgodnie ze wskazaną regulacją informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 przedmiotowej ustawy. Należy również przy wykładni tych przepisów kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Należy zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do organów władzy publicznej, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, przy czym odnosi się ta informacja jedynie do sfery faktów.
Przepis art. 4 ust. 1 ustawy, jako zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, określa między innymi organy władzy publicznej i inne podmioty wykonujące zadania publiczne, przykładowo wymieniając je w pięciu punktach. Bezspornym jest zatem, że Starosta [...] jako organ władzy publicznej, jest zobowiązany do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych.
Wymaga zaakcentowania, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób jego dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Natomiast dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Dopiero brak podjęcia przez organ któregokolwiek z wyżej wskazanych działań, zgodnych z przepisami ustawy i podjętych w jej granicach, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności wobec organu administracji.
Udostępnienie żądanej informacji publicznej w odmiennej formie lub w odmienny sposób może nastąpić tylko w przypadku istnienia okoliczności uzasadniających takie odstępstwo (por. art. 5 ustawy).
W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany organ winien rozstrzygnąć wniosek w terminie 14 dni od jego złożenia, z wyjątkami określonymi w ustawie (art. 4, art. 13 ustawy W niniejszej sprawie wniosek skarżącego z dnia 27 grudnia 2010r. o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do organu zobowiązanego do jej udzielenia oraz dotyczył informacji udostępnianej w trybie omawianej ustawy. Skoro tak, to stosownie od art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (udostępnienie to nie ma formy decyzji), zaś ewentualna odmowa udostępnienia powinna nastąpić w formie decyzji.
Należy się zgodzić z argumentacją skarżącego, że skierowane do niego przez organ pismo z dnia 5 stycznia 2011r., nie stanowiło pełnej i wystarczającej odpowiedzi na żądania zawarte w/w wniosku, bowiem udostępniono mu informacji, o którą wnioskował.
Wskazać należy, iż owo pismo tym bardziej nie było rozstrzygnięciem przewidzianym w katalogu rozstrzygnięć wymienionych w omawianej ustawie o dostępie do informacji publicznej. Tak sformułowanego pisma w żadnym przypadku nie można uznać za merytoryczne ustosunkowanie się do treści zgłoszonych żądań zawartych we wniosku skarżącego z dnia 27 grudnia 2010r., szczególnie mając na uwadze wypowiedź pełnomocnika organu przedstawioną na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011r., iż skarżący do dnia wyrokowania nie otrzymał żądanej informacji, z uwagi na szeroki zakres złożonego wniosku. Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga bowiem precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych we wniosku żądań i kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania.
W konsekwencji, skoro wnioskowana informacja nie została udzielona, skarżący słusznie wskazuje na bezczynność organu w tym zakresie. Rozstrzygnięcie sprawy winno nastąpić poprzez udzielenie stosownej informacji, czy też odniesienia się do treści żądania w formie czynności materialno - technicznej, bądź wydanie decyzji odmownej, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy, co umożliwi skarżącemu wykorzystanie środków prawnych, pozwalających zweryfikować nowowydane rozstrzygnięcie wraz z prawem wniesienia skargi do sądu właściwego ze względu na przyczynę odmowy. Odmienne postępowanie, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną nie jest do zaakceptowania.
Rozpatrując ponownie sprawę, w terminie 14 od dnia doręczenia akt administracyjnych, we wskazanym w sentencji wyroku zakresie, organ powinien mieć na uwadze wyżej poczynione rozważań i art. 286 § 2 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny, na podstawie art. 149 p.p.s.a. w związku z art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 5, art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Sąd orzekł jak w wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.,.
m.o.