Uzasadnienie
Stowarzyszenie A. z siedzibą w Ł. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. w przedmiocie wydania decyzji o wpisaniu obiektu do rejestru zabytków.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc iż strona skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 52 § 1 p.p.s.a.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi; nadesłanie dowodu, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 k.p.a.; nadesłanie uchwały w sprawie wyrobu P.J. na Przedstawiciela Stowarzyszenia A. – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Stosowne wezwanie w tym przedmiocie doręczono skarżącemu Stowarzyszeniu w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. w dniu 31 stycznia 2012 r. W tym stanie rzeczy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi biegł od dnia 1 lutego 2012 r. do dnia 7 lutego 2012 r. i upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści § 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. nr 169, poz. 1646) po wniesieniu skargi do sądu przewodniczący wydziału niezwłocznie bada, czy skarga czyni zadość wymaganiom formalnym i czy został uiszczony wpis, a w razie potrzeby wzywa do usunięcia braków formalnych oraz do uiszczenia wpisu chyba, że został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie do uiszczenia wpisu należy połączyć z wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w tekście "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – art. 52 § 2 w/w ustawy.
Powyższy przepis statuuje zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych. Zasada ta ma również zastosowanie w sprawach, w których przedmiotem skargi jest bezczynność organu. W przypadku bezczynności organu administracji publicznej takim środkiem jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Zażalenie to służy do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności, a jeżeli nie ma takiego organu strona winna wezwać organ pozostający w bezczynności do usunięcia naruszenia prawa.
W myśl art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Sąd nie podejmie jednak żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący, wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3).
W rozumieniu art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które zobowiązane są wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca, pomimo wezwania Sądu i pouczenia o ewentualnych skutkach uchylenia się od wykonania nałożonych obowiązków, nie wykazała, ażeby przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł., wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Strona nie uzupełniła także pozostałych braków formalnych skargi bowiem nie uiściła wpisu sądowego, a nadto nie przedłożyła dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie dla P.J., który opatrzył skargę własnoręcznym podpisem do reprezentowania Stowarzyszenia A. z siedzibą w Ł. w postępowaniu przez Sądem administracyjnym.
W tym stanie rzeczy, Sąd nie mógł nadać skardze dalszego biegu i zobligowany był orzec o jej odrzuceniu.
O powyższym Sąd orzekł w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a, art. 58 § 3 p.p.s.a., art. 220 § 3 p.p.s.a.
B.C.