Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 marca 2013 r. S. B. wniósł skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w sprawie utwardzenia drogi dojazdowej do boksów garażowych na samochody osobowe, zlokalizowanej na działce nr ewid. 373/2 w T. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., a gdyby sąd nie podzielił tego stanowiska wniósł o oddalenie skargi.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 kwietnia 2013 r. skarżący został wezwany do usunięcia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi - braków fiskalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem i wykazania, że przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Skarżący został również wezwany do wypowiedzenia się, w terminie 7 dni, czy wobec wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzji z dnia [...] r. nr [...], podtrzymuje swoją skargę.
Skarżący we wskazanym terminie braków skargi nie usunął, jednakże w piśmie z dnia 8 maja 2013 r. wyjaśnił, że przed złożeniem skargi do sądu nie wystąpił z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., co wynikało z jego niewiedzy. Nadto, organ decyzją nr 114/2013 uwzględnił częściowo jego oczekiwania, a więc mając to wszystko na uwadze skarżący oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu pomimo jej cofnięcia. Cofniecie skargi przez S. B. nie jest bowiem prawnie skuteczne.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, w myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec braku w aktach sprawy pisma stanowiącego zażalenie do organu wyższego stopnia, Sąd wezwał skarżącego do wykazania, że z takim zażaleniem wystąpił oraz na wypadek wystąpienia z takim pismem, wezwał skarżącego jednocześnie do usunięcia braków skargi. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że zażalenia nie składał i wobec wydania decyzji przez organ administracji, którego bezczynność skarżył, oświadczył, że cofa skargę.
W konsekwencji powyższe oznacza, że skarżący skargę skierowaną do sądu administracyjnego wniósł przed wyczerpaniem środków zaskarżenia, co z kolei czyni ją niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu.
W odniesieniu do wniosku skarżącego, zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi, wskazać należy, że stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przepisu tego wynika, że cofnięcie skargi zasadniczo prowadzi do umorzenia postępowania, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje, że utrzymany zostanie w mocy akt lub czynność, dotknięte wadą nieważności. Ocena w tym zakresie możliwa jest jednak dopiero wówczas, gdy sama skarga jest dopuszczalna (gdy może zostać rozpoznana merytorycznie). Z uwagi na niedopuszczalność skargi w niniejszej sprawie Sąd nie był uprawniony do oceny dopuszczalności wniosku skarżącego o cofnięcie skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
LS