Uzasadnienie
E. G. reprezentowana przez radcę prawnego B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Gimnazjum A w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wraz ze skargą złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wobec udzielenia skarżącej w dniu 13 lutego 2017 r. odpowiedzi na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz o oddalenie wniosku o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pismem opatrzonym datą 23 marca 2017 r., które wpłynęło do sądu w dniu 31 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej w tym kosztów zastępstwa procesowego, albowiem rozpoznanie wniosku i udzielenie żądanej informacji publicznej nastąpiło po upływie terminu wskazanego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W treści pisma pełnomocnik przedstawił dotychczasowy stan faktyczny sprawy i powołując się na regulacje art. 201 § 1 p.p.s.a., art. 54 § 3 p.p.s.a. wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zastępstwa procesowego zależy od ustalenia czy w momencie wniesienia skargi organ pozostawał w zwłoce co do terminów załatwienia sprawy w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Z akt wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie 14 dni od złożenia wniosku, ani w tym terminie nie przesłał skarżącej powiadomienia o przyczynie opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, zatem organ pozostawał w zwłoce w udzieleniu informacji publicznej.
W związku z powyższym skarga była w pełni uzasadniona. Zatem pomimo cofnięcia skargi przez pełnomocnika skarżącej, wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów wywołanych przedmiotową skargą, należy uznać za zasadny, ponieważ organ rozpoznał wniosek skarżącej i udzielił żądanej informacji publicznej już po upływie terminu wskazanego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Z tych przyczyn stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należy umorzyć postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu. Przepisy art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. uzasadniają zaś zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – w skrócie "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę - art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę. Sąd uznając wspomniane oświadczenie za skuteczne i nie pozostające w sprzeczności z prawem orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a.
Odnosząc się w następnej kolejności do wniosku pełnomocnika skarżącej o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że ustawodawca w przypadku cofnięcia skargi przewidział prawną możliwość zwrotu przez sąd (a nie przez organ) uiszczonego przez wnoszącego skargę wpisu sądowego od skargi, co wynika wprost z regulacji art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W realiach rozpoznawanej sprawy strona dotychczas nie uiściła wpisu sądowego, bowiem nie była do tego wezwana, a skargę cofnęła zanim rozpoznano jej wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zwrot kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego, który w świetle brzmienia art. 201 § 1 p.p.s.a. przysługuje także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. nie może mieć miejsca na gruncie rozpoznawanej sprawy, ponieważ umorzenie postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. następuje w oparciu o inną podstawę prawną, a mianowicie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a więc wówczas gdy postępowanie z innych przyczyn (aniżeli cofnięcie skargi) stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania z innych przyczyn skutkującą umorzeniem postępowania mamy do czynienia w sytuacji określonej dyspozycją art. 54 § 3 p.p.s.a., czyli wtedy gdy organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględni skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
Uwzględniając skargę, organ zobligowany został do jednoczesnego stwierdzenia, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie organ wprawdzie udzielił żądanej informacji, a w stosunku do informacji uznanych za chronione wydał decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jednak nie dokonał jakiejkolwiek oceny czy bezczynność, jakiej się dopuścił miała miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie można zatem uznać, jak oczekuje tego pełnomocnik skarżącej, że organ uwzględnił skargę w ramach autokontroli w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.
Wobec powyższego, sąd w pkt 2 sentencji postanowienia oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.
JK