Uzasadnienie
W dniu 21 lutego 2012r. J. G. wniósł do sądu administracyjnego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę [...] w sprawie odszkodowania z tytułu nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Publicznych i Autostrad zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku [...]. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody [...].
Następnie skarżący powołał się na art. 12 ust. 4a i 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgodnie z którymi decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomość wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W ocenie skarżącego Wojewoda [...] miał 30 dni na wydanie decyzji odszkodowawczych w kwestii nieruchomości wywłaszczonych decyzją nr [...] z dnia [...], jednakże w ustawowym terminie nie zostały wydane żadne decyzje odszkodowawcze, a skarżący nie otrzymał nawet zawiadomienia o wszczęciu postępowania w tym przedmiocie.
Następnie skarżący wyjaśnił, iż po upływie tego terminu wystąpił do Wojewody [...] z żądaniem wskazania przyczyn opieszałości w działaniu, jednakże do dnia wniesienia skargi nie otrzymał w tym zakresie żadnej odpowiedzi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podniósł, iż przed wniesieniem skargi do sądu skarżący nie wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 K.p.a., co z kolei oznacza, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu w toku postępowania administracyjnego środków zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego organ wniósł o odrzucenie skargi.
Zarządzeniami z dnia 27 marca 2012r. oraz z dnia 24 maja 2012r. skarżący został wezwany do nadesłania dowodu, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, skarżący wystąpił z zażaleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przesłał do sądu odpis zażalenia wraz z kopią potwierdzenia jego nadania do Wojewody [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Z kolei w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej w granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, iż stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący dwukrotnie został wezwany do nadesłania dowodu, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wystąpił z zażaleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przesłał do sądu odpis zażalenia wraz z kopią potwierdzenia jego nadania do Wojewody [...], z którego wynika, iż zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania skarżący skierował do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, za pośrednictwem Wojewody [...], dopiero w dniu 11 kwietnia 2012r., o czym świadczy odcisk stempla na kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Skoro zatem przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący nie wystąpił do organu wyższego z zażaleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania, o czym mowa w art. 37 K.p.a. to oznacza, iż nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a., a to z kolei czyni skargę niedopuszczalną w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
n.k.