Uzasadnienie
Pismem z dnia 19.lutego 2007 roku J.J. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości.
Zarządzeniem Sędziego z dnia 18.marca 2008 roku, wezwano pełnomocnika skarżącego do wykazania, iż wyczerpał przed właściwym organem w sprawie środek zaskarżenia na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W/w zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21.marca 2008 roku.
Pomimo upływu terminu, nałożonego zarządzeniem z dnia 18.marca 2008 roku, strona skarżąca nie udowodniła wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Wskazać bowiem należy, iż merytoryczne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny poprzedza każdorazowo kontrola dopuszczalności wniesionej skargi. Wśród okoliczności, czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia 30.sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana w dalszej części rozważań p.p.s.a., wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia jest związane z zakresem działania sądów administracyjnych, które zostały powołane do kontroli legalności działań administracji publicznej.
W tym kontekście wskazać należy, iż w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta Ł., który, w ocenie strony skarżącej, winien wydać decyzję o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości.
Bezczynność organu administracji jest w określonych przypadkach objęta kontrolą sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego przepisu. Zatem kontrolą sądu administracyjnego objęta jest bezczynność organów w sprawach, w których organ powinien orzec w drodze decyzji administracyjnej (pkt 1 przywołanego przepisu) jak również w sprawach, w których jest zobowiązany do podjęcia innego (niż określone w pkt 1 - 3) aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W przypadku bezczynności organu w sprawie, w której organ pomimo obowiązku nie wydał w określonym terminie decyzji administracyjnej stronie służy, zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), cytowanej dalej jako k.p.a., zażalenie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W sytuacji gdy bezczynność organu ma miejsce w sprawach, w których organ winien wydać inny akt bądź dopełnić określonej czynności skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna pod warunkiem wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a., tj. wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie, skarżąca zatem, w myśl przywołanego powyżej przepisu art. 37 § 1 k.p.a., winna przed skierowaniem sprawy do sądu administracyjnego wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia. Skarżąca jednak – pomimo wezwania Sądu - nie wykazała, iż złożyła zażalenie na niezałatwienia sprawy w terminie, do organu administracji wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi.
A.K.