Uzasadnienie
E. J. wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, przez Gminę Miasto Z. własności części nieruchomości.
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, iż E. J. pismem z dnia [...] roku złożył do Ministra Infrastruktury zażalenie na bezczynność Wojewody [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] roku złożył w Starostwie [...] wniosek o wypłatę odszkodowania z tytułu zajęcia części nieruchomości pod drogę publiczną. Postępowanie to zostało zawieszone z uwagi na konieczność wydania przez Wojewodę [...] decyzji stwierdzającej nabycie własności przedmiotowej nieruchomości przez Gminę Miasto Z. Wojewoda [...] wszczął postępowanie w tym przedmiocie, jednakże od tego czasu, czyli od marca 2005 roku nie została wydana przez organ decyzja w tym przedmiocie. Organ kilkakrotnie wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy, którego jednak nie dotrzymywał. Zdaniem strony, z uwagi na to, że poprzednie postępowanie wyjaśniające toczyło się w sprawie przez ponad 2 lata, należy domniemywać, że działania organu, w chwili obecnej, są pozorne i mają na celu nieuzasadnione przedłużenie postępowania. W konkluzji E. J. wskazał, że działanie organu w przedmiotowej sprawie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, na co wskazuje sposób prowadzenia sprawy i zgromadzonej dokumentacji.
Minister Infrastruktury, postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...], uznał zażalenie E. J. na bezczynność Wojewody [...], za nieuzasadnione. W motywach organ wskazał, że przepis art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego dopuszcza możliwość załatwienia sprawy w terminie późniejszym, niż to wynika z art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji gdy nowy termin załatwienia sprawy jeszcze nie minął, brak jest podstaw do uznania, że organ pozostaje w bezczynności. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] podjął działania w celu załatwienia sprawy, lecz brak jest części dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji. Dlatego też organ pismem z dnia 18 lipca 2008 roku wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy – do dnia 30 września 2008 roku.
W dniu 2 października 2008 roku E. J. wniósł, za pośrednictwem Wojewody [...], skargę na bezczynność tego organu. W treści skargi strona wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W motywach skargi E. J. opisał dotychczasowy przebieg postępowania reasumując stwierdzeniem, że działanie organu narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że Wojewoda [...] w dniu [...] roku wydał decyzję odmawiającą nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 roku, przez Gminę Miasto Z., własności części nieruchomości położonej w Z. przy ul. A. Wynika z tego, że organ nie pozostaje w bezczynności, zatem skargę należy odrzucić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Określenie "stało się" użyte w tym przepisie oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, gdyż po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności, uzasadniające uznanie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż E. J. złożył w dniu 2 października 2008 roku skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, przez Gminę Miasto Z. własności części nieruchomości. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że Wojewoda [...], w dniu [...] roku, wydał decyzję Nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 roku, przez Gminę Miasto Z. własności części nieruchomości położonej w Z. przy ul. A, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr [...] o powierzchni 0,6246 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW Nr [...]. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone stronie w dniu 15 października 2008 roku. Z pisma organu datowanego na dzień 17 listopada 2008 roku skierowanego do Sądu wynika, że E. J. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowe w przedmiocie bezczynności organu, gdy organ ten wydał rozstrzygnięcie w sprawie. Stwierdzenie takie obliguje jednocześnie Sąd do umorzenia postępowania sądowego. Pogląd taki potwierdza uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 roku, I OPS 6/08 (Lex Nr 463487). Konkludując, wydanie przez organ decyzji lub innego aktu kończącego postępowanie wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie to zostało podjęte z naruszeniem przepisów określających terminy załatwienia sprawy, jak i także gdy decyzja ta jest dotknięta wadami merytorycznymi. W takiej bowiem sytuacji strona ma możliwość kwestionowania legalności takiej decyzji na drodze postępowania odwoławczego.
Nadto wyjaśnić należy, że wydanie przez organ rozstrzygnięcia kończącego postępowania, w stanie faktycznym sprawy, stanowi podstawę do umorzenia postępowania sądowego, a nie do odrzucenia skargi, o co wnosił organ w odpowiedzi na skargę. Podstawy do odrzucenia skargi określone są w art. 58 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Katalog tych przyczyn ma charakter zamknięty. Wśród podstaw do odrzucenia skargi nie ma zaistniałej w sprawie okoliczności.
Na tej podstawie Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na mocy art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
K.O.