Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 sierpnia 2009 roku Z. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie wydania decyzji nakazującej rozbiórkę rowu R-1 na odcinku między działkami o numerach ewidencyjnych 461 i 1167, położonymi w S., w gminie O..
Skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym. Nie został do dnia dzisiejszego uiszczony wpis sądowy od powyższej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od której nie została uiszczona należna opłata.
Natomiast, po myśli art. 221 p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Skarga Z. K. sporządzona i wniesiona przez jego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, dotyczyła bezczynności Powiatowego Inspektora nadzoru budowlanego w Z.. Należny odeń wpis sądowy był - stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - wpisem stałym, wynoszącym 100 (sto) złotych. Opłata powyższa, wobec wniesienia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, winna była zatem zostać uiszczona bez osobnego wezwania w kasie sądu lub na jego rachunek bankowy - § 5 ust.1 cytowanego rozporządzenia.
Ponadto wskazać należy, iż z dniem 17.marca 2006 roku utracił moc § 5 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi. Wyrokiem z dnia 7.marca 2006 roku, w sprawie o sygn. SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322), Trybunał Konstytucyjny uznał, iż przepis § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia jest niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 221 p.p.s.a. orzeczonojak w postanowieniu.
m.o.