Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 października 1997 r., wydaną na podstawie art. 1 ust. 1, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 43 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/, Wójt Gminy Sz. ustalił dla Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego "P." w Ł. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej GSM Plus w miejscowości Dz., na terenie Magazynów Zbożowych "M.".
Postanowieniem z dnia 17 listopada 1997 r. Wojewoda P., działając na podstawie art. 59, art. 62 i art. 68 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196/, par. 2 ust: 1, par. 6-8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1980 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym szkodliwym dla ludzi i środowiska /Dz.U. nr 25 poz. 101/, art. 123 i art. 124 Kpc, wyraził zgodę na lokalizację anten stacji bazowej telefonii komórkowej "GSM Plus" w pasmach: 935,2-937,8 i 944-948,4, 868 MHz dla anten rozsiewnych oraz 23 GHz dla anten łączności radioliniowej, w miejscowości Dz., gmina Sz., zainstalowanych na wolnostojącej wieży, przy wysokości zawieszenia anten Hmin = 37 m nad poziomem terenu dla anten rozsiewnych i Hmin = 40 m nad poziomem terenu dla anteny łączności radioliniowej; pod wymienionymi w postanowieniu warunkami.
Pismem z dnia 8 czerwca 1998 r. Urząd Wojewódzki w P.-T. Wydział Organizacji i Nadzoru przesłał Dyrektorowi Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w P.-T. wniosek Doroty C. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Wojewody P. z dnia 17 listopada 1997 r.
Pismem z dnia 10 czerwca 1998 r. Wojewoda P. poinformował Dorotę C., iż z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, jej wniosek będzie rozpatrzony w terminie dłuższym niż to przewidują przepisy Kpa
Kolejnym pismem z dnia 1 września 1998 r. Wojewoda P. poinformował Dorotę C., iż nie jest możliwe wznowienie postępowania w sprawie. Wywiódł, iż w myśl przepisów Kpa tylko użytkownik obiektu może być stroną tego postępowania, gdyż jego zakończenie rodzi prawa i obowiązki poprzez konkretyzację norm prawa materialnego.
W dalszej części pisma podniesiono, że trudno zgodzić się z tezą, że planowana stacja będzie miała jakikolwiek wpływ w bliższej i dalszej przyszłości na zdrowie ludzi, w tym małe dzieci oraz kobiety w ciąży.
Pismem z dnia 23 września 1998 r. Dyrektor Generalny Urzędu Wojewódzkiego w P.-T. poinformował Dorotę C., iż w związku z jej zażaleniem, otrzymanym za pośrednictwem Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa na nieterminowe załatwienie wniosku dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie warunków, na jakich działają anteny nadawcze stacji bazowej telefonii komórkowej, jej zarzuty są bezzasadne.
W piśmie wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne Dorota C. zawarła skargę na pismo Wojewody P. z dnia 1 września 1998 r. zawierające odmowę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewody P. z dnia 17 listopada 1997 r.
Powołała się na naruszenie przez organ art. 35 par. 3 Kpa, art. 151 par. 1 pkt 1 Kpa przez "przeciąganie" sprawy przez 3 miesiące oraz niewydanie decyzji odmawiającej wznowienie postępowania tylko odmówienie wznowienia pismem.
Wniosła o zobowiązanie Wojewody P. do wydania decyzji wznawiającej postępowanie zakończone postanowieniem z dnia 17 listopada 1997 r., gdyż nie uczestniczyła w nim z winy organu, a postanowieniem tym zostały naruszone jej prawa do ochrony środowiska przez zezwolenie na umieszczenie przy jej domu źródła emisji promieniowania elektromagnetycznego.
Pismem z dnia 26 lutego 1999 r. Wojewoda Ł. poinformował Naczelny Sąd Administracyjny, że akta sprawy zostały przekazane do Starosty Powiatu B. zgodnie z kompetencjami ustanowionymi przez ustawę z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa /Dz.U. nr 106 poz. 668/.
Starosta Powiatu B. pismem z dnia 26 marca 1999 r. poinformował Sąd, iż wniosek Doroty C. o wznowienie postępowania jest bezzasadny, gdyż w trakcie postępowania administracyjnego skarżącej me można było uznać za stronę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4. Naczelny Sąd Administracyjny jest więc właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność administracji publicznej w takich granicach, w jakich służy skarga na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym oraz egzekucyjnym i zabezpieczającym, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Ważne jest przy tym, iż skarga na bezczynność organu może być wniesiona tylko wówczas, gdy przepis prawa przewiduje działanie tego właśnie organu, a organ pozostaje w zwłoce.
Skarga na bezczynność organu w sprawie, w której nie ma podstaw do wydania decyzji administracyjnej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu z mocy art. 27 ust. 2 ustawy o NSA.
Tylko wtedy, gdy wydanie decyzji jest obligatoryjną konsekwencją zakończenia postępowania administracyjnego, sąd administracyjny jest władny na mocy art. 17 ustawy o NSA zobowiązać organ administracji do wydania decyzji w określonym terminie.
We wniosku skierowanym do Wojewody P. Dorota C. zawarła żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem tego organu z dnia 17 listopada 1997 r.
Taka treść wniosku obligowała Wojewodę do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, bądź do wydania decyzji o odmowie wznowienia. Postanowienie o wznowieniu postępowania /art. 149 par. 1 Kpa/ jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Natomiast stwierdzenia, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy /art. 149 par. 2 Kpa/ mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 par. 1 Kpa i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 Kpa /vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 1987 r., I SA 1326/86 - ONSA 1987 Nr 2 poz. 80; GAP 1989 nr 13 str. 43/.
Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko wówczas, gdy:
- 1. wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych;
- 2. wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych;
- 3. strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego, w art. 148 par. 1 i par. 2 Kpa.
Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych zachodzi wówczas, gdy żądanie wszczęcia postępowania nie pochodzi od strony /lub jej następcy prawnego/, bądź też od strony nie mającej zdolności do czynności prawnych, działającej bez przedstawiciela ustawowego.
Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn przedmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie dotyczy sprawy, w której organ działał w i innej formie prawnej /np. zawarcie umowy o przekazanie gospodarstwa rolnego forma cywilnoprawna/, gdy sprawa me jest zakończona decyzją ostateczną lub gdy strona opiera żądanie wznowienia postępowania na podstawach nie przewidzianych w art. 145 par. 1 Kpa.
Analizując treść złożonego przez Dorotę C. wniosku, Wojewoda P. uznał, iż brak jest podstaw do wznowienia postępowania, bowiem wyżej wymienionej nie przysługuje status strony w postępowaniu zmierzającym do wydania postanowienia w trybie m.in. par. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1980 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym szkodliwym dla ludzi i środowiska /Dz.U. nr 25 poz. 101/.
Jeśli tak, zobowiązany był do wydania stosownej decyzji będącej wyrazem tego, iż wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych. Skarżąca wyczerpała tryb zażalenia do właściwego ministra /art. 37 Kpa/.
Z powyższych względów, na podstawie art. 26 i art. 55 ust. 1 ustawy o NSA, orzeczono jak w sentencji.