Uzasadnienie
A. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Zarządu Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2014 roku odnośnie warunków naboru do grupy interwencyjnej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 maja 2015 roku stronę wezwano do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 26 maja 2015 roku. W terminie zakreślonym do usunięcia braku skargi skarżący nie uiścił wpisu.
Następnie w dniu 9 czerwca 2015 r. skarżący złożył pismo, w którym zakwestionował wezwanie do uiszczenia wpisu oraz wystąpił o zaliczenie wpisu uiszczonego do sprawy o sygn.akt II SAB/Łd 6/15 także na poczet pozostałych skarg, gdyż pierwotnie składały się one na jedną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl przepisu art. art. 220 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Do opłat sądowych zaliczamy natomiast wpis i opłatę kancelaryjną, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. Istotne jest, iż jak wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Czyniąc zadość przywołanym uregulowaniom, skarżący został wezwany do usunięcia opisanego braku skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Jednakże pomimo pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków, wezwanie sądu skarżący pozostawił bez odpowiedzi. W tej sytuacji przedmiotowa skarga jest obarczona brakami uniemożliwiającymi jej rozpoznanie w ramach postępowania sądowego. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków fiskalnych.
Na marginesie wyjaśnić należy, iż bez wpływu na ocenę stanu sprawy pozostaje pismo skarżącego z dnia 9 czerwca 2015 r. Nawet gdyby przyjąć, iż intencją skarżącego było wystąpienie z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych to wniosek taki mógłby przerwać bieg terminu do usunięcia braków skargi jedynie wówczas, gdyby został złożony właśnie w terminie tych siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, co miało miejsce w dniu 26 maja 2015 r. Przedmiotowe pismo zostało złożone w dniu 9 czerwca 2015 r., bezsprzecznie zatem strona skarżąca nie usunęła braku fiskalnego skargi stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a.
Nie mógł odnieść oczekiwanego przez stronę skutku także jej wniosek o zaliczenie wpisu uiszczonego w sprawie o sygn.akt II SAB/Łd 6/15 na poczet wszystkich wyłączonych z tej sprawy skarg. Każdorazowo bowiem, gdy strona w jednym piśmie zaskarży kilka aktów, lub też uczyni przedmiotem skargi bezczynność w zakresie niewydania większej ilości aktów, to sąd - do którego złożona została taka skarga - zobowiązany jest rozdzielić skargi, nadać każdej ze skarg nową, odrębną sygnaturę, po czym orzekać w każdej z tych spraw indywidualnie (por. postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn.akt II OZ 1154/13; z dnia 24 lipca 2013 r., sygn.akt II OZ 603/13 - orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). l wprawdzie przepis art. 111 § 2 p.p.s.a. przewiduje możliwość wydania zarządzenia o połączeniu kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku.
Połączenie podyktowane względami technicznymi i ekonomią procesową nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności i nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami. Jednakże co ważne, takie ewentualne połączenie spraw nie wyłącza obowiązku strony uiszczenia wpisu w każdej z nich (postanowienie NSA z dnia 12 Iutego 2013 r., sygn.akt II GZ 50/13 -orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
a.tp.