Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ł. S. na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w pkt 1 sentencji zobowiązał Burmistrza O. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 4 lipca 2017 roku w zakresie pytań 4, 5, 6 i 7. Sąd nie zakreślił jednak organowi terminu do wykonania ww. obowiązku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – w skrócie p.p.s.a. – sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a.).
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki.
W niniejszej sprawie, podczas spisywania sentencji wyroku doszło do popełnienia oczywistej omyłki polegającej na pominięciu w pkt 1 terminu, w jakim organ ma załatwić wniosek skarżącego z 4 lipca 2017 roku w zakresie pytań 4, 5, 6 i 7. Tymczasem zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do dokonania w określonym terminie czynności. Z kolei z art. 286 § 2 p.p.s.a. wynika, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Z tego wynika, że wyrok uwzględniający skargę na bezczynność powinien określać termin, w którym organ ma załatwić sprawę.
W związku z tym zaistniała konieczność sprostowania pkt 1 sentencji wyroku z 7 sierpnia 2018 r. z urzędu. Dostrzeżony błąd wystąpił bowiem wbrew zamierzeniu sądu, zaś jego sprostowanie nie ma żadnego wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
A.B.