Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 kwietnia 2016r. radca prawny D. Z. zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność Burmistrza P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z 15 stycznia 2016 roku, o odstąpienie od wymierzenia grzywny i zasadzenie kosztów postępowania w wysokości 1082, 20 zł. W uzasadnieniu skargi, sporządzonej i złożonej przez profesjonalnego pełnomocnika wyjaśniono, że skarga dotyczy braku reakcji organu na wniosek o udzielenie informacji publicznej złożony drogą mailową w dniu 15 stycznia 2016 roku. Jak wynika z dokumentów załączonych so skargi, wniosek został wysłany z adresu [...], brak w nim podpisu i informacji, że pochodzi od skarżącego. Załączono również odpowiedź organu z 25 stycznia 2016 roku na ww wniosek informującą o obowiązujących w P. stawkach opłat z tego typu informację.
Skarga wpłynęła do UM w P. w dniu 12 kwietnia 201 roku. Organ w odpowiedzi na skargę z dnia 25 kwietnia 2016 roku wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że nigdy skarżący nie wykazał, aby to on był podmiotem, który złożył wniosek w dniu 15 stycznia 2016 roku. Ponadto w dniu 13 kwietnia organ udzielił informacji, wysyłając ją zarówno na zwrotny adres wniosku mailowego, jak i na adres pełnomocnika skarżącego oraz samego skarżącego. Do odpowiedzi na skargę załączono pismo pełnomocnika z dnia 19 kwietnia 2016r. o jej cofnięciu całości.
Z uwagi na to, że ze skargi nie wynikało, iż wniosek pochodzi od skarżącego, sąd wezwał pełnomocnika skarżącego w dniu 18 maja 2016 roku do wykazania, że skarżący jest podmiotem który złożył wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uwzględnienia cofnięcia skargi, jeżeli żądanie strony skarżącej w tym zakresie nie jest niedopuszczalne w świetle uregulowania przepisu art. 60 P.p.s.a.
Przede wszystkim podkreślić należy, że cofnąć można skargę, jeżeli została ona skutecznie wniesiona. W rozpoznawanej sprawie trak się nie stało, pełnomocnik skarżącego zaniechał wykazania, że skarżący był autorem wniosku, który wedle uzasadnienia skargi wygenerował bezczynność organu.
Postępowanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wszczynane wnioskiem podmiotu żądającego jej udostępnienia toczy się między tą stroną i adresatem wniosku. Tym samym zarzut bezczynności może podnosić osoba, która wniosek taki skierowała, tylko ona odczuwa skutki niedziałania organu. Trafnie organ podniósł zarzut, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby był autorem wniosku z dnia 15 stycznia 2016 roku. Tym samym żądanie odrzucenia skargi co do zasady jest uzasadnione, brak bowiem przekonujących dowodów, że skarga została wniesiona przez uprawniony podmiot.
Z tych względów również w ocenie sądu nie można mówić o skutecznym cofnięciu skargi, wobec niewykazania, iż żądanie pochodzi od autora wniosku.
Ponadto z odpowiedzi na skargę wynika, że informacji udzielono w dniu 13 kwietnia 2016 roku, a więc niezwłocznie po doręczeniu organowi skargi. Uprawniona w tym stanie faktycznym jest teza, że Burmistrz P. dopiero z chwilą doręczenia mu odpisu skargi otrzymał wniosek o udzielenia informacji, pochodzący z całą pewnością od tego podmiotu, który składał skargę na bezczynność. Zatem w obecnym etapie postępowania należało je uznać za bezprzedmiotowe, skoro – niezależnie od niewykazania tożsamości skarżącego bezczynność organu i podmiotu składającego wniosek - informacja została udzielona na pierwsze wezwanie, jakim była skarga.
Trafnie też w tej sytuacji Burmistrz nie podjął negocjacji ugodowych, których celem, jak się wydaje, było uzyskanie przez pełnomocnika skarżącego równowartości części kosztów postępowania. Organ nadesłał do akt projekt ugody, w którym strony przyznają, iż organ otrzymał wniosek o udzielenie informacji w dniu 15 stycznia, zaś odpowiedzi udzielił w dniu 15 maja 2016 roku. Jak wskazano wyżej, brak było podstaw do takiego przedstawienia stanu faktycznego sprawy.
Z uwagi na powyższe sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 60 P.p.s.a. art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. a.tp.