Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] A Spółka z o.o. w Ł. wniosła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie podjęcia postępowania w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z zapisami Studium projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A, B, C, D, E, F, G, H, I i J oraz placu A. W treści skargi strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego z dnia 19 marca 2013 r. oraz naruszenie art. 61 k.p.a. poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania w sprawie złożonego wezwania. Wskazała, że w toku procedury planistycznej wniosła uwagi do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu, przy czym Prezydent Miasta Ł. zarządzeniem z dnia [...] nr [...] nie uwzględnił uwagi dotyczącej przeznaczenia działki nr 159/12 przy ul. F 26/28.
W związku z powyższym strona skarżąca, na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego, jednakże otrzymała jedynie pismo uznające jej zarzuty za niezasadne. Zdaniem strony w sprawie powinno zostać wydane rozstrzygnięcie zgodne z regulacją art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Zdaniem organu wezwanie złożone w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie jest wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne, a organ nie jest zobowiązany do udzielenia stronie wzywającej jakiejkolwiek odpowiedzi w jakimkolwiek trybie. Warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest z kolei bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, tymczasem organ udzielił odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 10 maja 2013 r. Podniósł także, że art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyłącza możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydawanych przez Prezydenta w toku procedury planistycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).
Zważywszy na żądanie skargi wskazać należy, że nie każda działalność, a tym samym bezczynność, organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami k.p.a., lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego, to jest ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej jako: u.p.z.p.). Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 215/04; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a przepisy k.p.a. mają zastosowanie tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie.
Stosownie do art. 17 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania/zmiany planu miejscowego ogłasza w prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu przedmiotowej uchwały, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu. Następnie rozpatruje złożone wnioski, a po uzyskaniu opinii i uzgodnień od właściwych organów oraz wprowadzeniu zmian wynikających z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień wójt, burmistrz albo prezydent miasta ogłasza o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Wykładając projekt planu do publicznego wglądu organ wykonawczy gminy organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Kolejnym etapem związanym z uchwaleniem/zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest możliwość składania przez osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej uwag dotyczących projektu planu. Jeśli uwagi nie zostały uwzględnione przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), są przedstawiane radzie gminy do rozstrzygnięcia na sesji uchwalającej plan (art. 20 ust. 1).
Podkreślenia wymaga, że uwagi stanowią załącznik do uchwały o planie i nie mogą być odrębnie skarżone do sądu administracyjnego. Takie rozwiązanie znajduje potwierdzenie w art. 7 u.p.z.p., wedle którego rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Do ewentualnego kwestionowania poszczególnych zapisów projektu planu może dojść natomiast na dalszych etapach prac planistycznych. Dopiero po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie mógł znaleźć zastosowanie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.
W tym miejscu wskazać należy, że zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne tylko w takim zakresie w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz aktów lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 147/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają rozstrzygnięcia podejmowane w trakcie procedury planistycznej, w szczególności nie podlegają zaskarżeniu rozstrzygnięcia dotyczące uwag wniesionych do projektu planu, to niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organów w przedmiocie podejmowania takich rozstrzygnięć.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.bł.