Uzasadnienie
E. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący w dniu 17 stycznia 2012 r. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił E.C. przyznania prawa pomocy. Na powyższe postanowienia skarżący 30 stycznia 2012 r.(data nadania) wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia E. C., postanowieniem z dnia 22 marca 2012 r. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 stycznia 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. NSA podkreślił, iż wobec błędnego uznania na etapie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, iż złożona w sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest oczywiście bezzasadna konieczne jest merytoryczne rozpoznanie przedmiotowego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 245 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy może nastąpić w zakresie całkowitym albo częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od kosztów sądowych (całkowite lub częściowe) albo tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 ustawy).
W niniejszej sprawie wniosek skarżącego nie zawiera podstaw do przyznania mu prawa pomocy.
Instytucja prawa pomocy pozwala osobom najuboższym na przeprowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, jest formą dofinansowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków sfinansowania udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Z wniosku E. C. o przyznanie prawa pomocy (k.59-61, akt sądowych) wynika, iż prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Jego dochody i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym wynoszą 2503 zł (brutto). Wydatki skarżącego obejmują między innymi: wizyty u lekarzy i zakup leków, opłaty za energię elektryczną, wodę, wywóz nieczystości miesięcznie wynoszą 2000 zł. Ponadto, z oświadczenie skarżącego o stanie majątku wynika, iż posiada on oszczędności w wysokości 9.500 zł w Banku Spółdzielczym.
W ocenie Sądu otrzymywane przez stronę dochody łącznie z posiadanymi przez nią oszczędnościami umożliwiają jej poniesienie bez wywołania uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego zarówno kosztów postępowania sądowego jak i kosztów ustanowienia radcy prawnego.
Z tych względów, wobec braku przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało odmówić przyznania prawa pomocy.