Uzasadnienie
J. K. wniósł w dniu 4 stycznia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego podając jako przedmiot skargi wyrównanie i przyznanie mu renty socjalnej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa bezczynności SKO została wyłączona do odrębnego postępowania (w niniejszej sprawie).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że J. K. nie była nigdy przyznana przez organ pomocy społecznej renta socjalna. W okresie od stycznia 1995 r. do kwietnia 2004 r. skarżący otrzymywał z pomocy społecznej świadczenie w formie zasiłku stałego wyrównawczego, zaś od maja 2004 r. otrzymuje zasiłek stały, który został mu przyznany bezterminowo.
Kolegium podniosło też, że z dniem 1 października 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. Nr 135, poz. 1268 ze zm.), która odebrała kompetencje organom pomocy społecznej do rozstrzygania spraw dotyczących rent socjalnych przekazując je Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych.
W tym stanie rzeczy organom pomocy społecznej, które nie są właściwe w sprawie, nie można przypisać bezczynności. Dlatego też – zdaniem Kolegium – skarga winna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Odpowiedź na skargę trafnie wskazuje na brak kompetencji organów pomocy społecznej w sprawach dotyczących rent socjalnych. Zasady i tryb przyznawania oraz wypłaty renty socjalnej reguluje bowiem ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. Nr 135, poz. 1268 ze zm.). W myśl art. 12 ust. 1 tej ustawy decyzję w sprawie przyznania renty socjalnej wydaje i świadczenie to wypłaca właściwa jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Od decyzji tej jednostki (lub organu emerytalno-rentowego) osobie ubiegającej się o rentę socjalną przysługują środki odwoławcze przewidziane dla decyzji w sprawach emerytur i rent w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych (ust. 6 cyt. przepisu), co oznacza, że odwołanie takie może być wniesione do właściwego sądu (powszechnego) w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych – Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.).
Powyższe oznacza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ma kompetencji w zakresie rozstrzygania spraw mających za przedmiot rentę socjalną i nie można mu skutecznie zarzucić bezczynności w tym względzie.
W konsekwencji orzeczenia w sprawach rent socjalnych nie są aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a bezczynność właściwych organów w tym zakresie nie jest poddana kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy.
Skoro zatem sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.