Uzasadnienie
W dniu 19 kwietnia 2018 r. wpłynęła do Sądu skarga S. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie świadczenia wychowawczego.
Postanowieniem z 18 maja 2018 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Pismem z 3 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej – [...] K. K. wskazał, że cofa skargę oraz wnosi o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącej, oświadczając, że wynagrodzenie to nie zostało opłacone w całości ani w części. Pełnomocnik wyjaśnił, że wobec uwzględnienia przez organ żądania skarżącej, złożyła ona oświadczenie o rezygnacji z wnoszenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Sąd może jednak uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu w rozstrzyganej w sprawie nie zachodziły okoliczności, o jakich mowa w art. 60 zd. 2 p.p.s.a., w związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie należało umorzyć.
O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.).
Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.