Uzasadnienie
W dniu [...] października 2012 r. E. S. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody L. polegającą na niewydaniu decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną pod drogę, położoną w obrębie geodezyjnym P., gmina L., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr: [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wskazał, że w dniu [...] października 2012 r. wydał decyzję: znak [...], w której ustalił wysokość odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.
W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. pełnomocnik skarżących cofnął skargę.
Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. pełnomocnik Wojewody L. nie oponował umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W związku z tym, iż skarżący cofnęli skargę, do czego byli uprawnieni na zasadzie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a nadto nie zachodzą podstawy do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W niniejszym postanowieniu sąd nie orzekł o zwrocie skarżącym uiszczonego wpisu, do czego był zobligowany na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a.
W myśl art. 232 § 2 p.p.s.a., sąd może uzupełnić postanowienie w tym zakresie na posiedzeniu niejawnym, o ile zostanie złożony stosowny wniosek.
Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.