Uzasadnienie
W dniu 13 lutego 2013 r. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zażalenia na niedoręczenie skargi z 25 sierpnia 2012 r. organowi drugiej instancji przez Wójta Gminy, żądając przyznania prawa pomocy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zażalenie, które jest przedmiotem skargi do sądu, uregulowane zostało w art. 37 k.p.a. Wniesienie zażalenia, zgodnie z art. 37 k.p.a., jest niezbędnym warunkiem formalnym dopuszczalności skargi na bezczynność organu na podstawie art. 52 p.p.s.a.
Przedmiotowe zażalenie nie jest jednak środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 141-144 k.p.a. i służy wyłącznie kwestionowaniu przekroczenia przez organ ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Termin do jego wniesienia nie został określony w przepisie, a wobec tego może ono być wniesione w każdym czasie, gdy organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy.
Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie jest wydawane w samodzielnym postępowaniu administracyjnym.
Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu pierwszej instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie.
Ubocznie należy wskazać, że nie jest istotny wynik rozpatrzenia tego zażalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a więc czy zostało ono uznane za zasadne czy nie, a nawet czy zostało rozpatrzone w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a.
Podsumowując, stanowisko organu wyższego stopnia odnośnie do zażalenia strony jest jedynie środkiem dyscyplinującym organ pozostający w zwłoce. Akt wydany na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na niego zażalenie. Akt ten nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem w stosunku do niego nie przysługuje skarga na bezczynność, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
W związku z tym, skarga T. W., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, sąd orzekł jak w postanowieniu.