Uzasadnienie
J. Dz. w dniu [...] r. (data nadania) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Starosty w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt przejęty pod drogę publiczną (drogę wojewódzką) z mocy prawa, w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.).
Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 175/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał niniejszą skargę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia [...] r. skarżący został wezwany do złożenia, w terminie 7 dni, kopii zażalenia do Wojewody na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu [...] r.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w dniu [...] r. złożył pismo, do którego dołączył kopie swoich pism kierowanych w rozpoznawanej sprawie do Starosty, a nie złożył zażalenia na niezałatwienie przez Starostę sprawy w terminie, skierowanego do Wojewody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegają odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), to jest w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi, co wynika z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Podkreślenia wymaga, że w przypadku skarg na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia przed 1 czerwca 2017 r. (a przed tą datą wniesiono skargę) następowało poprzez wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie bądź wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z obowiązującym wówczas brzmieniem art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służyło zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, przed wniesieniem skargi skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, skierowane do organu wyższego stopnia w stosunku do Starosty, którym w niniejszej sprawie jest Wojewoda.
W tej sytuacji, wobec niewyczerpania trybu przewidzianego we wskazanym wyżej art. 37 k.p.a. wniesiona przezeń skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Nie ulega natomiast wątpliwości, że skarżący może ponownie skierować w niniejszej sprawie skargę do WSA w Lublinie na bezczynność Starosty, po uprzednim złożeniu ponaglenia. Stosownie bowiem do art. 37 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. (w brzmieniu obecnie obowiązującym) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) bądź postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie takie powinno zawierać uzasadnienie i wnosi się je zasadniczo do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, a więc – w niniejszej sprawie do Wojewody za pośrednictwem Starosty.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.