Uzasadnienie
W dniu 21 lutego 2013 r. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie nieprzekazania odwołania z dnia 3 lutego 2013 r. od decyzji dotyczącej specjalnego zasiłku celowego. Ponadto w piśmie tym zawarła żądanie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga T. W. podlega odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą przysługujących jej środków zaskarżenia.
W świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środka zaskarżenia, jakim w rozpoznawanej sprawie jest zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.).
T. W., wnosząc skargę, nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do samorządowego kolegium odwoławczego. Zaznaczyć należy, że jako przedmiotowego zażalenia (które winno być złożone bezpośrednio do organu wyższego stopnia) nie można uznać pisma skarżącej z dnia 11 lutego 2013 r., zatytułowanego "Wezwanie" i adresowanego do Wójta Gminy [...] (k. 7 akt administracyjnych).
Wobec niewyczerpania przez skarżącą przewidzianych prawem środków zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wskazania wymaga, że niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu pierwszej instancji polegającą na niezawiadomieniu skarżącej, jako wnoszącej odwołanie od decyzji tego organu, o przekazaniu odwołania organowi odwoławczemu. Żaden przepis prawa nie nakłada bowiem na organ pierwszej instancji obowiązku zawiadomienia wnoszącego odwołanie o przekazaniu tego odwołania organowi odwoławczemu. Obowiązek taki nie wynika w szczególności z art. 131 k.p.a. Czynność, o której mowa w tym przepisie, polegająca na zawiadomieniu stron o wniesieniu odwołania, pozostaje poza kategorią spraw objętych kognicją sądu administracyjnego, w szczególności nie należy ona do innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącą wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skarga jest natomiast oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uznania żądania strony skarżącej. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał skargę za niedopuszczalną z powodu niewyczerpania trybu zaskarżenia. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej i nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika nie miałaby wpływu na jej rozstrzygnięcie.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia odstępując jednocześnie od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy druk "PPF", ze względu na bezcelowość tej czynności.
Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w sentencji.