Uzasadnienie
Z. S. złożył skargę do Sądu na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Starostę w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę
Zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2012 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia, czy składał do organu wyższego stopnia zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., na przewlekłość postępowania i bezczynność Starosty a jeśli tak - do złożenia w terminie 7 dni kopii tego zażalenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 8 lutego 2012 r. (k.44).
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia 14 lutego 2012 r. wyjaśnił, że nie składał do Wojewody – jako organu wyższego stopnia, zażalenia na przewlekłość postępowania i bezczynność Starosty, bowiem uznał, iż Wojewoda, wydając dwukrotnie decyzje uchylone następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jest stroną w niniejszym sporze i nie może obiektywnie rozstrzygać w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W sprawach z zakresu administracji architektoniczno – budowlanej organem wyższego stopnia w stosunku do Starosty jest Wojewoda (art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a zatem skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania Starosty należało poprzedzić wniesieniem zażalenia do Wojewody, czego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Pogląd skarżącego, iż Wojewoda nie może obiektywnie rozstrzygać w przedmiotowej sprawie, jest nie do przyjęcia w świetle przedstawionego wyżej unormowania prawnego. Wypada podkreślić, że wniesienie zażalenia jest wymogiem ściśle formalnym i pozwalałoby stronie na wniesienie do sądu skargi na bezczynność organu I instancji niezależnie od stanowiska, jakie zająłby w tej kwestii organ odwoławczy.
Złożenie skargi z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.