Uzasadnienie
Skarżąca E. D. wniosła skargę z dnia 6 lutego 2014r. "na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]" zarzucając, że nie "zasądził i nie wypłacił jej zaległego zasiłku pielęgnacyjnego". Skarga w zakresie wypłaty tego zasiłku została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 244/14.
Sąd zważył, co następuje
Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu.
Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Jednym ze środków zaskarżenia jest zażalenie, które przysługuje stronie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy (w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art.
- 36) lub na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 37 § 1 K.p.a.).
Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem skarga dotyczy bezczynności Wójta Gminy [...], z którego upoważnienia działa Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], a zatem skarżąca powinna najpierw wnieść zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jako organu wyższego stopnia, a dopiero potem miałby on prawo wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji, tymczasem, jak sama wskazała w skardze, zażalenia takiego nie wniosła.
Z uwagi zatem na to, że skarżąca nie zachowała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.