Uzasadnienie
Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. – podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm., dalej jako "u.s.g.") w związku z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako "k.p.a.") – Rada Gminy [...] uznała za nieuzasadnioną skargę W. W. na działalność Dyrektora [...] w N. Zawiadomienie o sposobie załatwienia przedmiotowej skargi doręczono skarżącemu w dniu 6 grudnia 2012 r. (kopia potwierdzenia odbioru – k. 11).
W piśmie z dnia 11 grudnia 2012 r. W. W. zwrócił się do Rady Gminy [...] o uzupełnienie wymienionej na wstępie uchwały (ewentualnie doręczonego mu zawiadomienia) o pouczenie o sposobie i trybie jej zaskarżenia. Z kolei w piśmie z dnia 16 maja 2015 r. skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej uchwały.
W dniu 6 lipca 2015 r. (data wpływu do organu – k.
3) W. W. złożył za pośrednictwem Rady Gminy [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność tego organu w sprawie – jak wskazał – uzupełnienia uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w zakresie pouczenia o prawie do jej zaskarżenia oraz w sprawie zajęcia stanowiska co do możliwości uchylenia przedmiotowej uchwały.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że dotychczas nie otrzymał od Rady Gminy [...] odpowiedzi na jego wniosek z dnia 11 grudnia 2012 r. W odpowiedzi na wniosek z dnia 16 maja 2015 r. otrzymał zaś jedynie pismo Przewodniczącego Rady Gminy [...] z dnia 2 czerwca 2015 r., informujące go o stanowisku tego organu. Rada Gminy nie podjęła jednak w sprawie tego wniosku stosownej uchwały i tym samym - w ocenie skarżącego - jest bezczynna.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...], reprezentowana przez Wójta [...], wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis § 2 tego unormowania, stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; (5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; (6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; (7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; (8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto zgodnie z § 3 cytowanego wyżej przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 p.p.s.a. rozstrzygają także spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.
Złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Rady Gminy [...] w sprawie wniosków skarżącego o uzupełnienie i uchylenie uchwały podjętej przez ten organ na podstawie art. 229 k.p.a., a zatem stanowiącej załatwienie skargi wniesionej uprzednio przez W. W. do tego organu w trybie przepisu art. 227 k.p.a., zamieszczonego w dziale VIII k.p.a. (pt.: "Skargi i wnioski"). Stosownie do treści tego przepisu, przedmiotem skargi w nim przewidzianej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, powyższy tryb "ogólnoskargowy" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, a mianowicie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia odpowiedzi. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11, LEX nr 1110181).
Należy również zaznaczyć, że uchwała podjęta przez radę gminy w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami działu VIII k.p.a. nie może być także kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż nie stanowi ona rozstrzygnięcia sprawy z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu (por. W. Kisiel [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz pod red. P. Chmielnickiego, Warszawa 2010, uw. 2.8. do art. 101).
Mając na uwadze przywołane wyżej poglądy uznać należy, że ani uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] r., ani też doręczone skarżącemu zawiadomienie o jej podjęciu, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, a już z całą pewnością nie należą do form działania organów administracji przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W związku z tym również skarga na bezczynność ww. organu w zakresie podjęcia, uchylenia, czy też uzupełnienia przedmiotowej uchwały jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji postanowienia.