Uzasadnienie
W dniu 21 lutego 2014 r. R. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego - skargę na bezczynność tego organu polegającą na nierozpatrzeniu zażalenia z dnia 18 października 2013 r. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy w sprawie wniosku skarżącego o objęcie planem zagospodarowania przestrzennego jego działki oraz zmianę sposobu jej użytkowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga R. A. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a powołanego przepisu, tj. w związku z wydaniem decyzji administracyjnej (pkt 1); postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4); pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (pkt 4a).
Jak wynika z akt sprawy, R. A. złożył w trybie art. 37 k.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy. Organ odwoławczy zażalenie to winien zatem rozpatrzyć poprzez wydanie stosownego postanowienia (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Warszawa 2011, wyd. IV, s. 345). Oczywiste jest zatem, że w sprawie tej nie zachodzi przypadek określony w pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a., gdyż rozpoznanie zażalenia skarżącego nie wiązało się z wydaniem decyzji administracyjnej. Nie zachodzą w niej jednak również przypadki, o których mowa w pkt 2 i 3 tego przepsiu, albowiem postanowienie wydawane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, nie kończy postępowania w sprawie, jak i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Postanowienie takie nie należy też do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ani też interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a powoływanej ustawy.
W związku z powyższym należy uznać, że zarzucona przez R. A. bezczynność organu odwoławczego nie odnosi się do żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Okoliczność ta, w świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. powoduje, że przedmiotowa skarga wykracza poza kognicję sądu administracyjnego i w konsekwencji jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt OZ 1605/06 – publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.