Uzasadnienie
B. Ś. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, położonej w L. przy ul. N. i ul. M., oznaczonej jako działka nr 116/7.
W skierowanym do sądu piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r., uzupełnionym w dniu 20 grudnia 2012 r., skarżący oświadczył, że cofa skargę na bezczynność złożoną w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że jego intencją było żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. odmawiającej zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Wskazał, że wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji należało złożyć do Wojewody, zaś skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł omyłkowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie sądu, w rozpoznawanej w sprawie nie zachodzą takie okoliczności, w związku z czym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie należało umorzyć.
Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.