Uzasadnienie
Z. W. wniósł w dniu 17 lutego 2014r. skargę na bezczynność Wójta Gminy..... polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ jego wniosków o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej m.in. wniosku z dnia 14 stycznia 2014r. o przyznanie usług opiekuńczych i pomocy na dożywianie.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy... wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że w dniu... wydał decyzje w sprawie wniosku z dnia 14 stycznia 2014r.: decyzją....przyznał świadczenie na dożywianie w okresie od 1 stycznia 2014r. do 30 kwietnia 2014r. w wysokości 50 zł miesięcznie, decyzją.... odmówił przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych, a decyzją.... odmówił przyznania usług opiekuńczych.
Wójt Gminy... przedstawił również przebieg postępowania.
Wskazał, że pismem z dnia 9 stycznia 2014r. poinformował Z. W. i jego żonę T. W. o terminie wywiadu środowiskowego w dniu 14 stycznia 2014r.
Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2014r. organ odmówił wyłączenia pracowników socjalnych od rozpoznania sprawy nr...
W dniu 14 stycznia 2014r. usiłowano przeprowadzić wywiad środowiskowy, jednak nikt nie otworzył drzwi.
Postanowieniami z dnia 16 stycznia 2014r. organ odmówił wyłączenia pracowników socjalnych od rozpoznania spraw nr...
Pismem z dnia 16 stycznia 2014r. organ ponownie poinformował Z. W. i jego żonę o wywiadzie środowiskowym w dniu 23 stycznia 2014r., jednak wywiadu nie udało się przeprowadzić, gdyż mieszkanie było zamknięte.
Pismem z dnia 28 stycznia 2014r. organ ponownie poinformował Z. W. i jego żonę o terminie wywiadu w dniu 6 lutego 2014r., a pismem z dnia 30 stycznia 2014r. przedłużył termin załatwienia spraw do dnia 24 lutego 2014r. wzywając Z. W. do przedłożenia niezbędnych dokumentów.
W dniu 6 lutego 2014r. przeprowadzono wywiad środowiskowy z T. W., a w dniu 7 lutego 2014r. Z. W. złożył pismo dotyczące wywiadu. Następnie pismem z dnia 13 lutego 2014r. organ wezwał go do przedłożenia dowodów niezbędnych do podjęcia decyzji.
W dniu 24 lutego 2014r. organ wydał decyzje załatwiające wniosek z dnia 14 stycznia 2014r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 kpa) bądź w przepisach szczególnych, bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87).
W świetle art. 149 § 1 P.p.s.a. - sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności wynikających z przepisów prawa, a także stwierdza czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżący Z. W. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy....polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 14 stycznia 2014r.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu...., a więc już po wniesieniu skargi, organ wydał decyzje w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2014r.
Pomimo zatem, iż w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do załatwienia tego wniosku, wobec czego Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Jednocześnie, Sąd ustalając, że w dniu wniesienia skargi bezczynność istniała i mając na uwadze wymóg sformułowany w zdaniu drugim art. 149 P.p.s.a oraz orzecznictwo sądów administracyjnych (por. postan. NSA z dnia 13 listopada 2012r., I OSK 2626/12; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013r., I OSK 2325/12; postan. NSA z dnia 31 stycznia 2013r., I OSK 86/13) – stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy ustawy.; o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.