Uzasadnienie
J. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia [...] r. na przewlekłość postępowania Szefa Urzędu do Spraw [...] w sprawie o numerze: [...], dotyczącej przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich.
Wezwaniem z dnia [...] r. Sąd zobowiązał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które skarżący zobowiązany był skierować do Szefa Urzędu do Spraw [...] przed wniesieniem skargi na przewlekłość jego postępowania. W wezwaniu tym zakreślono skarżącemu 7-dniowy termin do jego wykonania, informując go jedocześnie, że niewykonanie w tym terminie przedmiotowego obowiązku skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu skutecznie w dniu [...] r. (potwierdzenie odbioru – k. 23 akt sądowych).
W wykonaniu powyższego wezwania skarżący, w wyznaczonym terminie, złożył do Sądu szereg dokumentów, w tym dwa pisma skierowane do Szefa Urzędu do Spraw [...]: z dnia [...] r., oznaczone jako "Uporczywy wniosek uzupełniający" oraz z dnia [...] r., oznaczone jako "Skarga poprawnie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga J. W. podlega odrzuceniu.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.).
Z treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika zatem jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Tymczasem w przedmiotowej sprawie uznać należy, że skarżący przed złożeniem skargi na przewlekłość postępowania Szefa Urzędu do Spraw [...] (który to organ nie posiada organu wyższego stopnia) nie złożył do tego organu stosownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Jako takiego nie sposób bowiem uznać nadesłanego w odpowiedzi na wezwanie Sądu pisma z dnia z dnia [...] r., skierowanego do "Kierownika Urzędu ds./ KiOR" (którego odpis znajduje się również w aktach administracyjnych - k. 604). Pismo to stanowi bowiem w istocie jedynie wniosek dowodowy (o przesłuchanie świadka) i nie odnosi się do zarzucanej organowi przewlekłości w niniejszym postępowaniu (wprawdzie w końcowej części zawiera ono wzmiankę odnoszącą się do przewlekłości postępowania organu, lecz z zestawienia tego pisma z jego odpisem znajdującym się w aktach sprawy wynika, że wzmianka ta została przez skarżącego dodana (dopisana) w późniejszym czasie, a z całą pewnością nie była zawarta na egzemplarzu pisma skierowanym do organu).
Z kolei pismo z dnia [...] r. stanowi uzupełnienie złożonej w niniejszej sprawie skargi i już choćby z tego względu, że zostało ono złożone później niż skarga, nie może stanowić o wyczerpaniu środków zaskarżenia w niniejszej sprawie. Pozostałe pisma przedłożone przez skarżącego na wezwanie Sądu nie były natomiast skierowane do Szefa Urzędu do Spraw [...], więc tym bardziej nie sposób uznać któregokolwiek z nich za wezwanie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.
Ponadto należy podkreślić, że w piśmie z dnia [...] r., skierowanym do Przewodniczącego Wydziału II (k. 25), skarżący wprost stwierdził, że nie jest w stanie nadesłać wezwania do Szefa Urzędu ds. [...] (o usunięcie naruszenia prawa) poprzedzającego wniesienie skargi, gdyż wcześniej nie pisał bo nie wiedział i nie był świadom, że taki obowiązek na nim ciąży.
W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga J. W. została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi podstawę do jej odrzucenia w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.