Uzasadnienie
W dniu 3 lutego 2015 r. S. S., A. i P. K. U. P. przesłało na adres poczty elektronicznej L. Okręgowej Izby Architektów pismo skierowane do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego L. Okręgowej Izby Architektów RP, w którym zwraca się o udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, na adres poczty elektronicznej, z której przesłano wniosek lub na adres podany w nagłówku wniosku, informacji dotyczącej ilości postępowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odpowiedzialności zawodowej w roku 2013 i w roku 2014, ilości postępowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odpowiedzialności zawodowej, zakończonych prawomocnym orzeczeniem w roku 2013 i w roku 2014 oraz ilości postępowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odpowiedzialności zawodowej zakończonych prawomocnym ukaraniem obwinionego w roku 2013 i w roku 2014. Wnioskodawca domagal się również podania, kiedy i gdzie planowane są posiedzenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Architektów RP w L. w roku bieżącym (pytanie czwarte).
W odpowiedzi Przewodniczący Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Architektów RP w L. w piśmie z dnia 17 lutego 2015 r. poinformował Stowarzyszenie, że postępowania dyscyplinarne i dotyczące odpowiedzialności zawodowej nie są sprawami publicznymi, o których mowa w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie są również związane z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, o czym mowa w art. 61 ust 1 Konstytucji RP. Nie podlegają zatem ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dotyczą bowiem spraw indywidualnych członków samorządu zawodowego architektów, związanych z ich przynależnością do Izby Architektów RP. Dotyczą przestrzegania zasad etyki zawodowej, wewnętrznych uchwał organów Izby oraz wypełniania obowiązku terminowego opłacania składek członkowskich. Brak jest zatem obowiązku ujawniania treści orzeczeń wydawanych w postępowaniach dyscyplinarnych na podstawie przepisów statuujących dostęp obywatela do informacji publicznej, gdyż treść orzeczeń dyscyplinarnych nie jest informacją publiczną.
Jawność postępowań dyscyplinarnych i wydawanych w ich toku orzeczeń dyscyplinarnych wyłączają przepisy §4 ust 1, §6 ust 2, §30 ust 1 oraz §33 ust 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz.U. z 2002 r, nr 194, poz. 1635). Wynika z nich, że postępowanie dyscyplinarne nie jest postępowaniem w pełni jawnym na zewnątrz. Obowiązuje tutaj zasada ograniczonej jawności zewnętrznej postępowania dyscyplinarnego. Dodatkowe ograniczenie ustawodawca wprowadził w zakresie ogłoszenia orzeczenia dyscyplinarnego. Może to nastąpić wyłącznie w obecności stron postępowania. W §6 ust 2 rozporządzenia zawężono krąg podmiotowy uprawnionych do wglądu do akt sprawy dyscyplinarnej wyłącznie do stron. Podobną zasadę przyjęto w odniesieniu do doręczania orzeczeń - zgodnie z §33 ust 3 rozporządzenia odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręcza się wyłącznie stronom postępowania, ewentualnie obrońcy lub pełnomocnikowi.
W przepisach normujących postępowanie dyscyplinarne brak jest regulacji umożliwiających upublicznienie jego przebiegu oraz treści wydawanych w jego toku orzeczeń. Jeżeli zaś chodzi o postępowanie w sprawach odpowiedzialności zawodowej prowadzone na podstawie przepisów Prawa budowlanego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, to w znacznej mierze dotyczą prawidłowego wykonywania zawartej przez projektanta z klientem umowy cywilnoprawnej. Dotyczą one co do zasady indywidualnych spraw członków samorządu zawodowego. Ich przedmiotem jest badanie i ocena jakości wykonywanych w związku z przynależnością do samorządu zawodowego czynności zawodowych. Podstawą faktyczną jest natomiast konkretny i zindywidualizowany stosunek zobowiązaniowy, pomiędzy dwoma prywatnymi podmiotami występującymi w obrocie gospodarczym. Zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, osoby składające w organach samorządu zawodowego skargi na architektów, a nawet organy nadzoru budowlanego nie posiadają przymiotu stron postępowania w trybie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, gdyż nie mają interesu prawnego w ich rozstrzygnięciu.
Odpowiedzialność zawodowa rodzi bowiem stosunek prawny między osobą mającą uprawnienia, a organem kontroli sposobu wykonywania zawodu, jakim jest właściwy organ samorządu zawodowego. Jednocześnie podkreślono, że zgodnie z art. 88a ust 1 pkt 2c Prawa budowlanego dane dotyczące ukarania w sprawach odpowiedzialności zawodowej w budownictwie podlegają wpisowi do centralnego rejestru ukaranych z tytułu odpowiedzialności zawodowej, prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zgodnie natomiast z art. 88a ust 5 Prawa budowlanego udostępnieniu podlegają takie dane wpisane do rejestru ukaranych jak: data i miejsce wydania decyzji o ukaraniu, wskazanie organu wydającego decyzję, funkcja uczestnika, data, miejsce i kwalifikacja prawna popełnionego czynu, rodzaj kary, datę upływu oraz status kary. Są to zatem dane dotyczące wyłącznie treści ostatecznych decyzji o ukaraniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej.
Wnioskując a contrario z treści powyższego przepisu można wywieść wniosek, że inne dane dotyczące ukarania z tytułu odpowiedzialności zawodowej udostępnieniu nie podlegają. Przyjęcie odmiennej interpretacji byłoby sprzeczne z art. 88a ust 5 Prawa budowlanego. Zwrócono też uwagę na wykładnię art. 61 ust 1 zd. 2 Konstytucji RP. W kontekście tego, że organy samorządu zawodowego architektów w ogóle nie dysponują majątkiem publicznym, literalna wykładnia art. 61 ust 1 Konstytucji RP, prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do udzielania przez organy samorządu zawodowego architektów, prowadzące postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, informacji obejmującej ich przebieg i treść aktów wydawanych w tychże postępowaniach.
W tym stanie sprawy Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Architektów RP w L. polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek z dnia 3 lutego 2015 r. w przewidzianej prawem formie decyzji administracyjnej. Równocześnie zażądano zobowiązania Sądu Dyscyplinarnego do rozpoznania wniosku z dnia 3 lutego 2015 r. w terminie 14 dni oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącego błędne jest stanowisko zaprezentowane przez Sąd Dyscyplinarny w piśmie z dnia 17 lutego 2015 r. W myśl art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych Stowarzyszenie stwierdziło, że skoro odpowiedzialność dyscyplinarna jest przewidziana w pragmatykach służbowych regulujących status funkcjonariuszy służb mundurowych, w pragmatykach regulujących status prawny innych pracowników mianowanych (np. nauczycieli czy sędziów) oraz ustawach regulujących ustrój i funkcjonowanie poszczególnych samorządów zawodowych i dotyczy odpowiedzialności typu karnego to sprawowanie władzy dyscyplinarnej jest formą wykonywania władzy publicznej.
Również powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wywiedziono, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Architektów RP w L. jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej na mocy art. 4 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wykonuje bowiem zadania publiczne polegające na sprawowaniu sądownictwa dyscyplinarnego, a co za tym idzie między innymi decyduje o możliwości wykonywania zawodu zaufania publicznego. Skoro zaś Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Architektów RP w L. jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, a zażądana od niego informacja ma charakter informacji publicznej, może pozostawać w bezczynności, jeśli mimo złożenia wniosku informacji nie udostępnia.
W odpowiedzi na skargę Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Architektów RP w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zajęte w piśmie z dnia 17 lutego 2015 r. Dodatkowo zwrócono uwagę na to, że nawet gdyby uznać, iż żądane przez stronę informacje stanowią informację publiczną, należy przyjąć, że nie jest to informacja prosta, lecz przetworzona. Skarżący zaś w żaden sposób nie udowodnił, że udostępnienie informacji, których się domagał jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Prócz tego zawarte we wniosku pytanie dotyczące planowanych w bieżącym roku posiedzeń nie odnosi się do informacji publicznej. Nie dotyczy ono bowiem sfery faktów, a przyszłych hipotetycznych zdarzeń. Równocześnie zwrócono uwagę na to, że Stowarzyszenie nie poprzedziło wniesienia skargi wezwaniem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego L. Okręgowej Izby Architektów RP wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co czyni skargę niedopuszczalną.
Zwrócono również uwagę na to, że brak jest podstaw zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego świadczonego przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, skoro reprezentujący skarżącego Prezes jest jednocześnie radcą prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Podkreślić należy, że pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym skargę uznać należy za dopuszczalną.
W orzecznictwie i doktrynie prawniczej podkreśla się, że stan bezczynności oznacza sytuację, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych działań w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył tego postępowania podjęciem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został wydany lub czynność nie została dokonana. Konsekwentnie podtrzymywany jest pogląd, zgodnie z którym w sprawach dotyczących udzielenie informacji publicznej skargę na bezczynność organu można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, jak przy klasycznej bezczynności, ale również w sytuacji sporu między wnioskodawcą, a adresatem wniosku co do charakteru żądanej informacji.
Jak się podkreśla, w tego rodzaju sprawach skarga na bezczynność chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. I OSK 592/10 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Kwestią zasadniczą jest zatem wyjaśnienie, czy podmiot, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji jest zobowiązany do jej udzielenia, także, czy informacja, o której udostępnienie wystąpiło Stowarzyszenie, stanowi informację publiczną do udostępnienia której mają zastosowanie zasady i tryb określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Według bowiem powszechnie akceptowanego poglądu jedynie publiczny charakter żądanej informacji uzasadnia przekonanie, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 385/10 - wszystkie opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm., zwana dalej "u.d.i.p.") obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 1946) w art. 14 ust. 1 pkt 5 statuuje okręgowe sądy dyscyplinarne jako ustawowe organy okręgowych izb architektów. Artykuł 8 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi zaś, że jednostkami organizacyjnymi samorządów zawodowych są okręgowe izby architektów, które w myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy tworzą samorząd zawodowy architektów. Zgodnie z art. 115 § 13 pkt 3 k.k. osoby orzekające w organach dyscyplinarnych działających na podstawie przepisów prawa są funkcjonariuszami publicznymi.
Są to zatem organy dyscyplinarne działające na podstawie przepisów prawa. Nie budzi wątpliwości t, że okręgowe sądy dyscyplinarne przy okręgowych izbach architektów jako organy samorządu zawodowego architektów stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy. zobowiązane są do udostępnienia informacji publicznej.
Artykuł 1 ust.1 ustawy stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia przykładowe rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Doktryna i orzecznictwo sądowe przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia informacja publiczna. Za taką uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną są zatem, zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, gdy nie pochodzą wprost od nich. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w ich posiadaniu i jakiej sprawy dotyczą.
Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do nich bezpośrednio (por. wyroki NSA z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2118/11, z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2265/11 i z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 155/12 – wszystkie opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W tym świetle nie może budzić wątpliwości, że informacją publiczną są dane dotyczące ilości i rodzaju orzeczenia sądów dyscyplinarnych. Stosownie do unormowania art. 6 ust.1 pkt. 4 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym stanowisk w sprawach publicznych zajętych przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Odpowiedzialność dyscyplinarna jest odpowiedzialnością typu karnego, choć najczęściej sprawowana jest przez podmioty mające charakter organu administracji publicznej, chociażby w znaczeniu funkcjonalnym (por. art. 1 pkt 2 k.p.a.).
Najczęściej tym mianem określa się naruszenie obowiązków pracowniczych, ale równie często zakres tego pojęcia jest rozciągnięty na uchybienie godności lub zasadom etyki wykonywania danego zawodu. Przy czym sankcja dyscyplinarna należy do grupy środków przymusu państwowego, które mają charakter kary. Jest to więc odpowiedzialność typu karnego, ponieważ jest odpowiedzialnością za popełnienie czynu zabronionego pod groźbą kary. Jeżeli tak, to sprawowanie władzy dyscyplinarnej jest formą wykonywania władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 196/13 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Analiza rodzaju sankcji, które mogą być orzeczone w postepowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej unormowanych w art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), również prowadzi do wniosku, że w przypadku odpowiedzialności zawodowej w budownictwie możemy mówić o odpowiedzialności typu karnego.
Orzekanie o odpowiedzialności zawodowej również będzie więc formą wykonywania władzy publicznej. Zatem pytanie o ilość postepowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odpowiedzialności zawodowej, które toczyły się przed Okręgowym Sądem Dyscyplinarnym Okręgowej Izby Architektów RP w L. w latach 2013 – 2014 oraz o ilość postępowań, które w tych latach zakończyły się prawomocnym orzeczeniem i prawomocnym orzeczeniem skazującym uznać należy za pytanie dotyczące informacji publicznej. Dotyczą one bowiem działalności sądu dyscyplinarnego, będąc informacją o sposobie rozstrzygania sprawy, informacją o działaniach podjętych przez funkcjonariuszy publicznych (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2057/14 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie dotyczy zaś informacji publicznej pytanie czwarte wniosku z dnia 3 lutego 2015 r. Odnosi się ono bowiem do zdarzeń przyszłych.
Nie dotyczy więc sfery faktów, a tylko w takim zakresie może być udzielona informacja publiczna. Skoro zatem Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Architektów RP w L. jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a informacje, których udostępnienia żąda Stowarzyszenie w punkcie pierwszym do trzeciego stanowią informację publiczną obowiązkiem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego było je udostępnić w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Rację ma natomiast Sąd Dyscyplinarny twierdząc, że obowiązek ten nie obejmuje informacji z punktu trzeciego odnoszącej się do postępowań dotyczących odpowiedzialności zawodowej zakończonych prawomocnym ukaraniem obwinionego w latach 2013 – 2014. Te bowiem Informacje znajdują się bowiem w rejestrach prowadzonych na podstawie art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane przez Głównego Inspektora N. B.. Zgodnie z tym przepisem Główny Inspektor N. B. wykonując zadania określone przepisami prawa budowlanego prowadzi w formie elektronicznej centralny rejestr ukaranych z tytułu odpowiedzialności zawodowej, który zawiera informację między innymi o przynależności ukaranego z tytułu odpowiedzialności zawodowej do właściwej okręgowej izby samorządu zawodowego (art. 88a ust. 2 pkt 9) oraz informacje o nałożonej karze z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 88a ust. 2 pkt 11) obejmujące dane identyfikujące decyzję o nałożeniu kary, w tym wskazany jest organ wydający decyzję (art. 88a ust. 4 pkt 3).
Dane te pochodzą z ostatecznej decyzji o ukaraniu, w trybie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie przesłanej do wiadomości Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (art. 99 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Na mocy art. 88a ust. 5 ustawy Prawo budowlane dane dotyczące przynależności ukaranego do konkretnej okręgowej izby samorządu zawodowego oraz identyfikujące decyzję podlegają udostępnieniu. Zasadnie zatem Sąd Dyscyplinarny poinformował Stowarzyszenie o takiej możliwości w piśmie z dnia 17 lutego 2015 r.
W cetle powyższego Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Architektów RP w L. pozostawał w bezczynności odnośnie pytań od pierwszego do trzeciego wniosku z dnia 3 lutego 2015 r., z wyłączeniem informacji dotyczących odpowiedzialności zawodowej zakończonych prawomocnym ukaraniem obwinionego w latach 2013 – 2014. Bezczynności tej nie znosi przekonanie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego o tym, że udostępnienie wnioskowanych w punkcie pierwszym do trzeciego informacji wymagać będzie jej przetworzenia w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli bowiem Okręgowy Sąd Dyscyplinarny uważał, że istotnie udzielenie informacji wymaga jej przetworzenia powinien wezwać Stowarzyszenie do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji, a następnie stosownie do skutków tego wezwania udostępnić żądaną informację, gdy wykazany zostanie szczególny interes publiczny bądź wydać decyzję w oparciu o art. 16 i 17 u.d.i.p., gdy takowy nie zostanie wykazany. Dopiero takie zachowanie zwalniałoby Okręgowy Sąd Dyscyplinarny od zarzutu bezczynności. W sprawie niniejszej nie miało ono jednak miejsca.
Bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Architektów RP w L. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Stowarzyszenie zostało poinformowane o stanowisku w sprawie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego. Bezczynność zaś w niniejszej sprawie nie była wynikiem lekceważenia obowiązków nałożonych ustawą o dostępie do informacji publicznej, a błędną wykładnią jej przepisów.
Z tych powodów na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało zobowiązać Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Architektów RP w L. do załatwienia wniosku z dnia 3 lutego 2015 r. w zakresie punktów od pierwszego do drugiego oraz punktu trzeciego, z wyłączeniem informacji o ilości postępowań dotyczących odpowiedzialności zawodowej zakończonych prawomocnym ukaraniem obwinionego w latach 2013 – 2014. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.