Uzasadnienie
Sygn. akt II SAB/Lu [...]
E. K. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody L. w przedmiocie wniosku z dnia [...] r. o udostepnienie akt postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przedmiotowy wniosek złożył za pośrednictwem platformy e-PUAP, żądając dostępu do akt sprawy w systemie teleinformatycznym albo nadesłania akt sprawy do Delegatury L. Urzędu Wojewódzkiego w Z..
Końcowo wyjaśnił, że do dnia wniesienia skargi nie udostępniono mu akt sprawy.
W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o jej oddalenie i przedstawił tok postępowania w sprawie. Podniósł, że na każdym etapie postępowania informował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zaś skarżący nie odpowiadał na adresowane do niego pisma.
Ponadto, jak wyjaśnił organ odwoławczy, dokumenty, których udostępnienia domaga się skarżący, zostały przekazane do wojewódzkiego sądu Administracyjnego i do chwili obecnej nie zostały zwrócone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia [...] r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Z art. 73 § 1 i 3 k.p.a. wynika, że strona postępowania administracyjnego ma prawo dostępu do akt tego postępowania, również w systemie teleinformatycznym. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest zatem rozpoznanie żądania strony w tym zakresie albo poprzez udostępnienie akt sprawy, albo odmowę ich udostepnienia.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie rozpoznał wniosku skarżącego E. K. o udostępnienie akt sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] r., znak: [...]
W myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności.
Jednakże stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a., przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność jest wyczerpanie toku instancji administracyjnej.
W niniejszej sprawie sąd błędnie przyjął, że skarżący, składając do wojewody wniosek o usuniecie naruszenia prawa, wyczerpał środki zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w toku instancji.
Zgonie bowiem z treścią art. 37 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia.
Skoro w myśl art. 17 pkt 2 k.p.a., organem wyższego stopnia wobec wojewody jest właściwy minister, to przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność wojewody jest uprzednie złożenie zażalenia na bezczynność do ministra, czego skarżący w niniejszej sprawie nie uczynił.
Stanowi to podstawę do odrzucenia skargi w oparciu o dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia.