Uzasadnienie
Spółdzielni R. w B. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] r. o nabycie działki nr ewid. [...] o pow. 0,0042 ha, powstałej na skutek podziału dokonanego w związku z budową drogi gminnej nr [...]– ulica W., w trybie art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1496), zwanej dalej "specustawą".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna.
Kognicja sądów administracyjnych została określona w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz.1369), dalej "P.p.s.a.", zgodnie z którym sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z treści przytoczonego wyżej art. 3 ust. 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika, że przedmiotem skargi może być jedynie przewlekłość organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a, a więc w sprawach, w których mają zostać podjęte decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Burmistrza w zakresie rozparzenia jej wniosku o wykup nieruchomości.
Jako podstawę wniosku skarżąca wskazała art. 13 ust. 3 specustawy, zgodnie z którym jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości.
Zdaniem Sądu roszczenie to ma charakter cywilnoprawny. Organ administracji publicznej nie prowadzi w tego typu sprawach postępowania administracyjnego i nie orzeka w formie decyzji administracyjnej. W orzecznictwie podkreśla się, że w sprawach tych właściciel nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi występuje do zarządcy drogi z wnioskiem o wykup gruntu, który utracił dla wnioskodawcy znaczenie gospodarcze. W przypadku odmowy wykupu wnioskodawcy służy roszczenie o wykup, które może być dochodzone w postępowaniu cywilnym toczącym się przed sądem powszechnym, ponieważ jest to sprawa z zakresu prawa cywilnego (postanowienie NSA z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt I OW 215/05). Tym samym stwierdzić należy, że żądanie skarżącej dotyczące zamiany nieruchomości może być dochodzone na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesiona w sprawie niniejszej skarga na bezczynność nie mieści się w żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 1 pkt 1 - 8 P.p.s.a., nie podlega więc kognicji sądów administracyjnych, ponieważ nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji