Uzasadnienie
Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie niewykonania obowiązku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w związku z wnioskiem z 18 listopada 2008 r. o przyznanie świadczenia na opał. W skardze zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Rozpatrując ten wniosek Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Potrzeba zastosowania powyższego przepisu zachodzi przede wszystkim, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06 – Lex nr 299475).
W przedmiotowej sprawie Z. W. wniósł skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na nieprzeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego w sprawie o udzielenie pomocy społecznej w formie świadczenia na opał.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Rodzinny wywiad środowiskowy nie stanowi żadnego z tych przypadków. Jak wynika z art. 106 ust. 4 oraz art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) rodzinny wywiad środowiskowy stanowi swoiste postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt I OSK 59/07 – Lex nr 376835), którego przeprowadzenie powinno poprzedzać rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie świadczenia z pomocy społecznej. Sam wywiad nie tworzy nowej sytuacji prawnej podmiotu ubiegającego się o przyznanie świadczenia, gdyż nie rozstrzyga o jego prawach lub obowiązkach.
W konsekwencji oznacza to, że rodzinny wywiad środowiskowy nie może być zaliczony do aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a ppsa, co wyklucza dopuszczalność skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa i stanowi przesłankę do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ppsa.
Istnienie przesłanki do odrzucenia skargi oznacza jej oczywistą bezzasadność, co przesądza o odmowie przyznania prawa pomocy w myśl art. 247 ppsa.
Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.