Uzasadnienie
Skarżący na urzędowym formularzu symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 13 marca 2017 r. wezwany został do nadesłania dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. Wezwanie odebrał osobiście w dniu 29 marca 2017 r. Do dnia dzisiejszego nie wykonał go.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
W myśl art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Referendarz sądowy analizując druk PPF złożony w niniejszym postępowaniu oraz uwzględniając informacje znane mu z urzędu a dotyczące sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego stwierdził, że informacje zawarte na druku PPF są niewystarczające do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego. Uzasadniając wniosek nie wykazał wysokości stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego, aktualnej wysokości otrzymywanej renty (obecnie podana wysokość jest tożsama z podawanymi w innych sprawach rozpoznawanych w latach ubiegłych), aktualnego potwierdzenia wypłaty emerytury żony skarżącego oraz przyznanych jej od skarżącego alimentów, gdzie zamieszkuje obecnie i do kogo należy zamieszkiwany lokal oraz kto ponosi jego koszty utrzymania (z informacji uzyskanych w innych sprawach, w których skarżący wnosił o przyznanie prawa pomocy wynikało, że zamieszkiwane przez niego mieszkanie jest własnością spółki, która ponosi jego koszty eksploatacji) oraz aktualnego wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego Rejestru Przedsiębiorców dotyczącego A. S. z ograniczoną odpowiedzialnością (spółki, w której pełnił funkcję Prezesa).
Artykuł 255 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Niewypełnienie obowiązku, o którym stanowi art. 255 p.p.s.a. uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 828/11 – Lex nr 1069744; postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 885/11 – Lex nr 1069781 czy postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 553/11 – Lex nr 1107595). Stosownie bowiem do unormowania art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. to na stronie wnoszącej o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek dokładnego wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bądź, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z zestawienia brzmienia art. 252 § 1 p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym jak i częściowym można jedynie wówczas, gdy strona dokładnie wykaże, w jakiej znajduje się sytuacji materialnej. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał jakie są jego rzeczywiste możliwości finansowe. Mimo skutecznego doręczenia wezwania nie nadesłał informacji o wysokości kosztów utrzymania koniecznego, aktualnej wysokości swojej renty oraz emerytury żony i otrzymywanych przez nią alimentów, informacji o zamieszkiwanej nieruchomości oraz wypisu z rejestru sądowego. To zaś uniemożliwia ocenę tego, czy nie może poniesienie jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania czy też poniesienie jego pełnych kosztów grozi skarżącemu uszczerbkiem w ich kosztach utrzymania koniecznego. Z tego powodu referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.