Uzasadnienie
G. W. i P. S. złożyli w jednym piśmie skargi na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegającą na niewykonaniu przez ten organ wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanych w sprawach o sygn. akt II SA/Lu 559/12 oraz II SA/Lu 208/14.
Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 9 listopada 2015 r. opisane skargi w części, w jakiej dotyczyły niewykonania wyroku Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 208/14, zostały wyłączone do odrębnego postępowania i wpisane pod sygn. akt II SAB/Lu 163/15.
Tym samym zarządzeniem skarżący zostali wezwani do złożenia w terminie 7 dni kopii zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie (dotyczącej bezczynności organu w zakresie niewykonania wyroku Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 559/12), pod rygorem odrzucenia skarg. Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono skarżącym w dniu 20 listopada 2015 r.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w dniu 24 listopada 2015 r. złożyli pismo, do którego dołączyli zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie złożone do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi podlegają odrzuceniu.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. zmianie uległo brzmienie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Zauważyć trzeba, że w stanie prawnym obowiązującym przed tą datą, wskazany przepis dopuszczał wniesienie do sądu administracyjnego skargi na niewykonanie wyroku tego sądu zarówno w przypadku bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, jak i w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. znowelizowany przepis pozwala jedynie wnieść skargę "w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania".
Oznacza to, że w świetle art. 154 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym obecnie, brak jest podstawy prawnej do wniesienia – w trybie tego przepisu – skargi na bezczynność organu po wyroku uchylającym decyzję wydaną przez ten organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 559/12, po rozpoznaniu skargi G. W. i P. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania robót budowlanych, uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. P. z dnia [...] r., nr [...].
Z powyższego wynika, że skargi na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego po wyroku Sądu w sprawie II SA/Lu 559/12 są obecnie niedopuszczalne. Sąd potraktował zatem skargi złożone w rozpoznawanej sprawie jako skargi na bezczynność tego organu w sprawie administracyjnej, w której zapadła uchylona powołanym wyrokiem decyzja organu nadzoru budowlanego drugiej instancji, to jest w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z przebudową, rozbudową i nadbudową o część usługowo-handlowo-mieszkalną istniejącego budynku handlowego, zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w B. P. przy ul. [...].
Podkreślić trzeba, że co do zasady wniesienie skargi na bezczynność w takiej sprawie jest dopuszczalne, o ile skarga taka nie jest obarczona brakami formalnymi, uniemożliwiającymi jej merytoryczne rozstrzygnięcie.
Jednym z takich wymogów jest określony w art. 52 § 1 P.p.s.a. wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, przed dniem złożenia skargi. W myśl bowiem tego przepisu, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Złożenie skargi z naruszeniem przepisów art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w art. 58 § 1 pkt 1-5a P.p.s.a.) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Skarżący, jak wynika ze złożonego w odpowiedzi na wezwanie Sądu pisma datowanego na 29 września 2015 r., przed wniesieniem skarg na bezczynność w rozpoznawanej sprawie nie wyczerpali środka zaskarżenia, który służył im w tej sprawie, gdyż nie złożyli oni zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Nie budzi bowiem wątpliwości, że opisane wyżej pismo skarżących stanowi skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez ten organ oraz przez podległego mu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B. P..
Skargi podlegają zatem odrzuceniu jako niedopuszczalne w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Zwrot uiszczonych przez skarżących wpisów od skarg uzasadniał art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.