Uzasadnienie
We wniosku z dnia 21 sierpnia 2022 r., złożonym pocztą elektroniczną, R. M. (dalej także jako "wnioskodawca" lub "skarżący"), na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p"), zwrócił się do Zespołu Szkół Nr [...] imienia [...] w M. o udostępnienie informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na sformułowane w następujący sposób pytania i wnioski:
"1) Na jakich warunkach umieszczane są na terenie Państwa jednostki materiały Pana A. S., w tym banery na ogrodzeniu? Czy jest w tym zakresie opracowany Regulamin (jeśli tak proszą o dołączenie lub podanie adresu internetowego, pod którym jest on dostępny)?
- 2) Jakie są koszty umieszczenia banerów? Kto je ustala?
- 3) Proszą o podanie: kto i na jakiej podstawie podjął decyzję o umieszczeniu banneru z wizerunkiem czynnego polityka tj. pana A. S. oraz widocznym logiem partii politycznej [...], na ogrodzeniu szkoły - data, forma decyzji (pisemna, ustna), osoba, która podjęła decyzję lub przekazała Państwu polecenie w tej sprawie (wraz z uzasadnieniem prawnym możliwości wydania Państwu ewentualnych poleceń w tej sprawie). Jeśli powstała w tej sprawie korespondencja w formie papierowej lub elektronicznej proszę o przesłanie jej. Proszę również o podanie imienia i nazwiska osoby która zwróciła się do Państwa z prośbą lub poleceniem powieszenia banneru.
- 4) Proszę o podanie warunków na jakich umieszczony jest banner z wizerunkiem czynnego polityka tj. pana A. S. na ogrodzeniu Zespołu Szkół w M. - data zawieszenia, czas, na który banner został zawieszony, odpłatność, umowa (jeśli powstała proszą o dołączenie).
- 5) Proszę o podanie dokładnej daty kiedy banner Pana A. S. został dostarczony do Państwa jednostki. Proszę o podanie imienia i nazwiska osoby która taki banner dostarczyła. Proszę również o podanie imienia i nazwiska oraz stanowiska pracownika szkoły która odebrała taki banner. Jeżeli powstała jaka forma dokumentacji w postaci potwierdzenia odbioru takiego banneru proszę o przesłanie jego kopii.
- 6) Proszę o informację czy powieszenia banneru na ogrodzenia dokonał pracownik Państwa szkoły oraz czy zrobił to w godzinach swojej pracy. Jeżeli tak proszę o podanie jego imienia i nazwiska oraz stanowiska jakie zajmuje.
- 7) Proszę o informację czy dyrekcja szkoły konsultowała decyzję powieszenia banneru z kuratorium oświaty w celu informacji czy nie nosi to znamion agitacji politycznej na terenie szkoły. Jeśli tak to jaka była odpowiedź kuratorium.
- 8) Proszę o informację czy stowarzyszenie Polska 2050 może również liczyć na wywieszenie banneru na ogrodzeniu Państwa placówki. Jeśli tak to proszę o informację jakie warunki muszą zostać spełnione."
Określając sposób udostępnienia żądanych informacji, skarżący wniósł o przesłanie ich na wskazany adres poczty elektronicznej.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, udzielonej wiadomością e-mail z dnia 6 września 2022 r., Dyrektor Zespołu Szkół Nr [...] imienia [...] w M. (dalej także jako "organ") poinformował wnioskodawcę, że zadane pytania wykraczają poza zakres u.d.i.p.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na wniosek, R. M. złożył w dniu 9 września 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Zespołu Szkół Nr [...] imienia [...] w M. w przedmiocie udostępnienia udostępnienie informacji publicznej. W skardze wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 21 sierpnia 2022 r. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi, że wskutek bezczynności dopuścił się w przedmiotowej sprawie naruszenia:
- - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
- - art. 1 ust. 1 u.d.i.p w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że informacje, o których udostępnienie się zwrócił, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o jednostkach organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Podkreślił, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty i informacje wytworzone przez podmiot publiczny (czyli wykonujący zadania publiczne lub wykorzystujący mienie publiczne), ale także dokumenty do takiego podmiotu odnoszone. W ocenie skarżącego, przedmiotem jego wniosku było zatem udostępnienie informacji publicznej, a więc organ – wobec nieudostępnienia tych informacji zgodnie z wnioskiem – pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zespołu Szkół Nr [...] imienia [...] w M. wniósł o oddalenie skargi w całości, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że o ile wniosek o udzielenie informacji publicznej nie musi odpowiadać szczególnym wymogom formalnym, o tyle powinien być jasno sformułowany, aby możliwe było określenie przedmiotu i zakresu żądania. Podmiot zobowiązany nie może bowiem żądać, aby autor wniosku dokonywał jego sprecyzowania lub uzupełnienia. W przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest też możliwe zastosowanie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który pozwala organowi wezwać stronę do uzupełnienia braków.
W ocenie organu, w przypadku wniosku skarżącego nie sposób ustalić, zgodnie z intencją wnioskodawcy, rodzaju bliżej nieoznaczonych informacji. Co więcej, zakres wnioskowanych informacji wykracza poza u.d.i.p., bowiem przedmiotem regulacji zawartej w przepisach tej ustawy są dane obiektywne, fakty, a nie ich ocena.
Chcąc zadośćuczynić oczekiwaniom wnioskodawcy, organ jednocześnie wyjaśnił, że Zespół Szkół Nr [...] im. [...] w M. nie prowadzi działalności reklamowej, a banery nie stanowią własności Zespołu Szkół, ich cel jest wyłącznie informacyjny. Nikt z pracowników Zespołu Szkół w M. nie zawieszał ich na ogrodzeniu, zaś m.in. baner dotyczący Programu Inwestycji Strategicznych, który informuje o kwocie środków przyznanych Powiatowi Łęczyńskiemu na poprawę efektywności energetycznej w placówkach oświatowych, jest wyłącznie banerem informacyjnym.
W ocenie organu, złożona skarga jest zatem bezpodstawna i powinna zostać oddalona. Skarżący wadliwie bowiem sformułował zarzuty skargi, zaś pytania zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, sformułował w sposób niejasny, zawiły i oparty o własne, subiektywne twierdzenia, przez co uznać należy, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Organ poinformował wnioskodawcę o tym fakcie, w związku z czym skarga powinna zostać oddalona.
Mając na względzie, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność, Sąd - korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a") - rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność, decyzja o rozpoznaniu sprawy w tym trybie pozostawiona jest Sądowi i nie jest zależna ani od złożenia przez którąkolwiek ze stron wniosku w tym przedmiocie, ani też od ewentualnego żądania przez którejkolwiek ze stron przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że pomimo oznaczenia w treści skargi Zespołu Szkół Nr [...] im. [...] w M., jako strony postępowania, nie budzi wątpliwości, że zarzucana skargą bezczynność odnosi się do Dyrektora tego Zespołu Szkół, będącego kierownikiem tej jednostki organizacyjnej. Odrzucenie bądź oddalenie skargi z powodu wskazanego błędu w oznaczeniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, będącego strona postępowania, byłoby więc przejawem nadmiernego rygoryzmu.
Nadto należy podkreślić, że skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a zatem wyłączony jest obowiązek przewidziany w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. O braku takiego obowiązku w przypadku skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, decyduje specyfika postępowania o udostępnienie informacji publicznej, wynikająca z ograniczonego zastosowania w takim postępowaniu przepisów k.p.a. (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 678/11; z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2603/13; z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2830/18, opubl. w CBOSA). Wobec tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie, pomimo, że nie została poprzedzona ponagleniem, jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
Oceniając skargę merytorycznie stwierdzić należy, że w części jest ona zasadna. Dyrektor Zespołu Szkół Nr [...] im. [...] w M. pozostaje bowiem bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 21 sierpnia 2022 r. w zakresie żądań wyrażonych w punktach 1., 2., 3., 4., 6. i 7. tego wniosku. Natomiast w zakresie odnoszącym się do pozostałej części przedmiotowego wniosku (pkt 5. i 8.), skarga podlega oddaleniu.
W świetle poglądów orzecznictwa i doktryny, ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji zachodzi nie tylko wtedy, gdy podmiot taki nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, lecz również, gdy powstaje spór co do charakteru żądanej informacji. Jeżeli bowiem podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzi, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, wówczas – jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę – ogranicza się jedynie do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o tym fakcie. W takim przypadku właściwym trybem dla zakwestionowania stanowiska podmiotu zobowiązanego jest skarga na jego bezczynność, przy rozpoznaniu której sąd administracyjny zobowiązany jest ocenić, czy podmiot taki prawidłowo uznał, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, czy też źle ocenił jej charakter, a przez to nie załatwił wniosku o udostępnienie informacji w sposób prawidłowy i tym samym pozostaje wobec niego bezczynny (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, 3. wydanie, Warszawa 2016, str. 106).
W związku z powyższym okoliczność, iż w niniejszej sprawie organ odpowiedział na wniosek skarżącego, nie przesądza o braku jego bezczynności. Skoro bowiem w udzielonej odpowiedzi organ stwierdził, że żądane przez skarżącego informacje nie spełniają kryteriów informacji publicznej (wykraczają poza zakres u.d.i.p.), Sąd, rozpoznając skargę na bezczynność organu w sprawie tego wniosku, zobowiązany był stanowisko to zweryfikować.
Podkreślić należy, że w sprawie bezsporne jest, iż Dyrektor Zespołu Szkół Nr [...] im. [...] w M. należy do podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej na zasadach określonych w u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne m.in. podmioty reprezentujące osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Dyrektor szkoły jest kierownikiem jednostki organizacyjnej realizującej zadania publiczne z zakresu oświaty, tj. związane z przewidzianym w art. 70 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do nauki, a także dysponującej w tym celu środkami publicznymi (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1501/10, opubl. w CBOSA).
Przechodząc do istoty sporu, tj. oceny charakteru żądanych przez skarżącego informacji, wyjaśnić trzeba, że prawo do informacji publicznej jest publicznym prawem podmiotowym, którego normatywnym źródłem jest art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przytoczony przepis znajduje się w Rozdziale II Konstytucji zatytułowanym "Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela" w części dotyczącej wolności i praw politycznych. Jest to istotna systemowa wskazówka interpretacyjna art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, uzasadniająca wykładnię literalnego brzmienia tego przepisu w kierunku jak najpełniejszego realizowania powyższych wartości.
U podstaw prawa dostępu do informacji publicznej jako prawa politycznego leżą wartości leżące również u podstaw sprawowania władzy w ustroju demokratycznego państwa prawnego, wśród których istotną pozycję zajmuje jawność ukierunkowana na to, aby działanie instytucji publicznych cechowało się rzetelnością i sprawnością (preambuła Konstytucji), było podejmowane na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji), z poszanowaniem i ochroną przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka (art. 30), przy równym traktowaniu przez władze publiczne (art. 32 ust. 1), które nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (art. 51 ust. 2), ani zobowiązywać nikogo do ujawnienia swojego światopoglądu, przekonań religijnych lub wyznania (art. 53 ust. 7). Na takie wartości leżące u podstaw prawa dostępu do informacji publicznej wskazuje również Naczelny Sąd Administracyjny przyjmując, że celem wprowadzenia prawa do informacji publicznej była m.in. realizacja idei jawności życia publicznego oraz jego demokratyzacja (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 799/12, dostępny w CBOSA).
Celem prawa do informacji publicznej jest zatem zapewnienie obywatelom prawa do faktycznej kontroli sposobu funkcjonowania instytucji wykonujących zadania Państwa oraz gospodarowania środkami publicznymi.
Dla określenia wyznaczonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji zakresu prawa do informacji istotne jest ustalenie rozumienia użytego w tym przepisie pojęcia "działalności" organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tego rodzaju aktywność jest zaś niewątpliwie powiązana z organizacją pracy określonych podmiotów, a także organizacją pracy wewnątrz struktur danego podmiotu, planowaniem i przyjmowaniem strategii wypełniania zadań i realizacji celów publicznych (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1416/15, LEX nr 2282006).
Tak określony na poziomie konstytucyjnym zakres prawa do informacji publicznej koresponduje z ustawową definicją "informacji publicznej". Pojęcie to ustawodawca określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Na gruncie tej definicji w orzecznictwie sądowym za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. (por. np. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2352/13, dostępny w CBOSA). Zawarty w art. 6 u.d.i.p. przykładowy katalog spraw publicznych, które będąc przedmiotem określonej informacji czynią ją informacją publiczną, pozwala na doprecyzowanie zakresu przedmiotowego pojęcia informacji publicznej.
Wśród przykładowych informacji publicznych wskazano w nim w szczególności (m.in.) informacje o organizacji oraz przedmiocie działalności i kompetencjach podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i "c" u.d.i.p.), a także o zasadach funkcjonowania takich podmiotów, w tym sposobie przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d" u.d.i.p.). Nadto informacją publiczna są informacje o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz o pochodzącym z dysponowania tym majątkiem majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. "d" u.d.i.p.).
Uwzględniając przedstawiony wyżej zakres pojęcia informacji publicznej, Sąd doszedł do wniosku, że stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na wniosek skarżącego udzielonej w dniu 6 września 2022 r. oraz podtrzymane w odpowiedzi na skargę, w przeważającej części pozbawione jest racji. Wbrew bowiem twierdzeniu organu, pytania zawarte w punktach 1., 2., 3., 4., 6. i 7. wniosku skarżącego z dnia 21 sierpnia 2022 r. dotyczą informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Nie sposób przy tym zgodzić się z twierdzeniem organu, jakoby pytania te zostały sformułowane w sposób niewystarczająco precyzyjny, a przez to uniemożliwiający ustalenie przedmiotu żądania wnioskodawcy.
W zakresie wskazanej wyżej części wniosku, za informację publiczną uznać należy w szczególności informacje dotyczące warunków i okoliczności wykorzystania obiektów należących do Zespołu Szkół Nr [...] w M. (będących majątkiem publicznym) w celu rozpowszechniania przy ich użyciu (poprzez zawieszenie na tych obiektach banerów) treści niezwiązanych z działalności dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą szkoły. Za takie zaś treści uznać należy banery o charakterze politycznym, informacyjnym (w zakresie niezwiązanym z działalnością szkoły) czy też komercyjnym. Informacja o warunkach i okolicznościach tych działań obejmuje przy tym informacje o okresie, w jakim działania te były realizowane, o ewentualnym zaangażowaniu pracowników szkoły – w ramach ich obowiązków pracowniczych – w realizacje owych działań, o regulujących tego rodzaju działania postanowieniach regulaminu Zespołu Szkół, o ewentualnej decyzji Dyrektora lub innego pracownika Zespołu Szkół, udzielającej zgody na opisaną działalność, a także o tym, czy decyzja ta była przedmiotem uzgodnień z właściwym kuratorem oświaty, który z mocy art. 51 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, sprawuje nad szkołami (m.in.) nadzór pedagogiczny, w zakres którego wchodzi ocena stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkół i placówek (art. 55 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy).
Informacje z tego zakresu dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i jako takie stanowią informację publiczną, a przy tym wprost wpisują się w przywołane wyżej kategorie informacji publicznych określone w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i "c" i pkt 3 lit "d" u.d.i.p.
Informację publiczną stanowi również dokumentacja dotycząca powyższych działań, w szczególności treść ewentualnej umowy, będącej podstawą wywieszenia określonych banerów na ogrodzeniu należącym do Zespołu Szkół. Umowa taka dotyczy bowiem wykorzystania majątku publicznego. W orzecznictwie ugruntowane jest natomiast stanowisko, że ustawą o dostępie do informacji publicznej objęte są wszelkie umowy cywilnoprawne zawierane przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, dotyczące wykonywanych przez nie zadań publicznych lub gospodarowania majątkiem publicznym. (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 916/12; opubl. w CBOSA).
Charakter informacji publicznej przypisać też trzeba informacjom o ewentualnych środkach pozyskanych przez Zespół Szkół z tytułu udostępnienia własnego obiektu celem zamieszczenia na nim wskazanych we wniosku banerów. Tę informacje przyporządkować należy kategorii informacji publicznych opisanej w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. "d" u.d.i.p.
Podkreślić należy, że za informację publiczną można uznać jedynie te spośród żądanych przez skarżącego informacji, które dotyczą wykorzystania mienia publicznego pozostającego w dyspozycji Zespołu Szkół Nr [...] w M.. Charakteru publicznego nie sposób natomiast przypisać informacjom odnoszącym się wyłącznie do opisanych we wniosku banerów, a nie ściśle do okoliczności ich zainstalowania na obiektach ww. jednostki. Informacji publicznej nie stanowią zatem dane osoby, która dostarczyła przedmiotowe banery na teren Zespołu Szkół, czy też informacje o dacie i okolicznościach ich dostarczenia do tej jednostki.
Nie można bowiem uznać, że przed momentem wykorzystania mienia publicznego (obiektu Zespołu Szkół) jako nośnika przedmiotowych banerów, banery te stanowiły przedmiot sprawy o charakterze publicznym. Z tego względu skarga w zakresie, w jakim odnosiła się do punktu 5. wniosku skarżącego z dnia 24 sierpnia 2022 r., nie mogła zostać uwzględniona.
Publicznego charakteru nie sposób także przypisać informacji objętej punktem 8. przedmiotowego wniosku, w którym skarżący zwrócił się do organu z pytaniem, (cyt.) "czy stowarzyszenie Polska 2050 może również liczyć na wywieszenie banneru na ogrodzeniu Państwa placówki", a w razie odpowiedzi pozytywnej, również o podanie warunków, jakie wskazane Stowarzyszenie winno w tym celu spełnić. Podkreślić należy, że informacją publiczną jest wyłącznie informacja o określonych faktach. W trybie u.d.i.p. nie można natomiast żądać wyrażenia opinii lub stanowiska w indywidualnej sprawie wnioskodawcy. Wniosek złożony w tym trybie nie może też dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1595/06, Lex nr 302463).
Podsumowując stwierdzić należy, że Dyrektor Zespołu Szkół Nr [...] imienia [...] w M. pozostaje bezczynny w załatwieniu punktów 1., 2., 3., 4., 6. i 7. wniosku skarżącego z dnia 21 sierpnia 2022 r. W zakresie odnoszącym się do tej części wniosku nieuprawnione było bowiem stanowisko organu wyrażone w udzielonej odpowiedzi na wniosek, iż żądane przez skarżącego informacje wykraczają poza zakres przedmiotowy u.d.i.p. Skoro zaś ww. informacje mają charakter informacji publicznych, organ winien je udostępnić zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ewentualnie wydać w tym zakresie decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 u.d.i.p.
Nie można natomiast uznać, że bezczynność organu w powyższym zakresie ustała (w jakiejkolwiek części) w związku z tym, że organ w odpowiedzi na skargę zawarł wyjaśnienia odnoszące się do ww. pytań wniosku. Należy bowiem zauważyć, że z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wynika obowiązek udostępniania informacji publicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W niniejszej sprawie skarżący żądał udzielenia przedmiotowych informacji publicznych drogą elektroniczną, na wskazany we wniosku adres e-mail. Jedynie taki sposób udostępnienia informacji stanowić zatem może o załatwieniu wniosku.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia punktów 1., 2., 3., 4., 6. i 7. wniosku skarżącego z dnia 21 sierpnia 2022 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.
Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w powyższym zakresie, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnić należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). Rażące naruszenie prawa to zatem naruszenie wyraźne oraz bezsporne. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie miała takiego charakteru, albowiem nie wynikła z zaniechania jakichkolwiek działań w sprawie wniosku skarżącego, lecz stanowiła konsekwencję błędnej oceny charakteru części żądanych w tym wniosku informacji.
Nie można natomiast pominąć okoliczności, że organ – choć w wadliwy sposób – na wniosek skarżącego odpowiedział. W tej sytuacji zaistniałej w sprawie bezczynności nie można przypisać rażącego charakteru.
Skoro zaś udzielona przez organ odpowiedź na wniosek z dnia 21 sierpnia 2022 r., informująca skarżącego, że żądane przez niego informacje nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., była zasadna w zakresie, w jakim odnosiła się do punktów 5. i 8. tego wniosku skargę w tej części należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.
O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie ograniczają się do uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 złotych, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji.