Uzasadnienie
T. W. (dalej także: skarżąca) wniosła w dniu 16 sierpnia 2016 r. skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej także: Kolegium) w sprawie "skargi" z dnia 7 maja 2016 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z dnia 9 listopada 2012 r., znak: [...], w przedmiocie usług opiekuńczych. Skarżąca zarzuciła, że wyczerpała tok instancji administracyjnej, gdyż w dniu 26 lipca 2017 r. wniosła do Kolegium wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności i przewlekłości postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej także: Kolegium) w sprawie z wniosku (nazwanego "skargą") z dnia 7 maja 2016 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia 9 listopada 2012 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję wydaną z poważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 14 września 2012 r., znak: [...], o odmowie przyznania skarżącej pomocy w formie usług opiekuńczych.
Nie budzi wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrzył już skargę T. W. na bezczynność i przewlekłość Kolegium w sprawie niezałatwienia skargi (wniosku) o wznowienie postępowania z dnia 7 maja 2013 r. (wpływ do Kolegium w dniu 10 maja 2013 r., [...]). Prawomocnym wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Lu 13/16, Sąd orzekł, że postępowanie w tej sprawie prowadzone było w sposób przewlekły, przy czym nie miało to miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z akt administracyjnych sprawy wynika przy tym, że Kolegium załatwiło sprawę wniosku (skargi) T. W. z dnia 7 maja 2013 r. ostateczną decyzją z dnia 18 sierpnia 2014 r., znak: [...], umarzającą postępowanie wznowione przez Kolegium postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r., znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 941/14, oddalił skargę T. W. na powyższą decyzję Kolegium z dnia 18 sierpnia 2014 r.
Ponadto należy zauważyć, że wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1101/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. W. na opisaną wyżej decyzję Kolegium z dnia 9 listopada 2012 r., znak: [...], oddalił tę skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2741/13, oddalił skargę kasacyjną T. W. złożoną od tego wyroku WSA w Lublinie.
Z powyższego wynika zatem, że Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi złożonej w niniejszej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Przepis ten stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku albo została już prawomocnie osądzona.
Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.