Uzasadnienie
S. Z. w J. (dalej także: Stowarzyszenie) wniosło w dniu 25 stycznia 2016 r. skargę na bezczynność Wójta Gminy zarzucając, że organ ten nie rozpatrzył wniosku Stowarzyszenia z dnia 4 stycznia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej.
We wniosku tym Stowarzyszenie domagało się wskazania:
- 1) z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2014 r. umowy albo komu udzielała doraźnych zleceń wyłapywania/odławiania bezdomnych zwierząt?
- 2) z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2014 r. umowy albo komu udzielała doraźnych zleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom?
- 3) ilu bezdomnym psom/kotom zapewniono opiekę na koszt gminy w 2014 r. (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich)?
- 4) jaki był w 2014 r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne)?
- 5) udostępnienia treści i postaci umowy/umów (wraz z załącznikami) o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom z 2014 r.
Stowarzyszenie wskazało, że elektroniczny wniosek został doręczony organowi w dniu 5 stycznia 2015 r., a wobec braku odpowiedzi dwukrotnie ponawiał żądanie (16 lutego 2015 r. i 14 marca 2015 r.), lecz mimo to dotychczas nie udzielono mu żadnej odpowiedzi, co uzasadnia stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Wójt [...] wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że uwzględnił skargę w całości udzielając skarżącemu odpowiedzi na wniosek w dniu 27 stycznia 2016 r., natomiast wcześniejsza odpowiedź organu z dnia 8 stycznia 2015 r., w wyniku omyłki pracownika Urzędu Gminy, nie została prawidłowo przesłana wnioskodawcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 K.p.a.) bądź w przepisach szczególnych, to jest w szczególności w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OPS 2000, nr [...], poz. 87).
W świetle art. 149 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., nadanym przepisem art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).
Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2).
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, co przyznał organ w odpowiedzi na skargę, że wniosek skarżącego Stowarzyszenia z dnia 4 stycznia 2015 r. został rozpatrzony, gdyż organ w dniu 27 stycznia 2016 r. udzielił Stowarzyszeniu żądanej informacji (k. 18-20 akt sądowych).
Z powyższego wynika zatem, że w sprawie brak jest więc podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Nie budzi jednak wątpliwości, że organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności, albowiem udostępnił on żądaną przez Stowarzyszenie informację publiczną dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność organu, to jest w dniu 27 stycznia 2016 r., a więc z blisko rocznym opóźnieniem.
Mając to na uwadze, należało stwierdzić bezczynność organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu administracji w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ ten bowiem przez znaczny czas, zważywszy na konieczność dochowania ustawowego dwutygodniowego terminu w tym zakresie, nie udzielił Stowarzyszeniu wnioskowanej przezeń informacji publicznej ani też nie podjął skutecznie żadnej czynności, do czego był zobowiązany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Oczywistym jest, że za taką czynność nie można uznać załączonego przez organ do odpowiedzi na skargę listu elektronicznego, który został wysłany ze skrzynki pocztowej pracownika Urzędu Gminy na wewnętrzny adres skrzynki pocztowej tej samej Gminy. Zresztą z treści tego listu wynika, że pracownik Gminy wyraził zamiar przesłania wnioskodawcy dopiero w przyszłości części żądanej przezeń informacji publicznej w postaci kopii zawartej w 2014 r. umowy dotyczącej wyłapywania oraz zapewnienia opieki bezdomnym psom.
Stwierdzenie przez Sąd rażącego naruszenia prawa przez organ uzasadniało dodatkowo wymierzenie przez Sąd – z urzędu – grzywny organowi w kwocie [...]złotych. Orzekając o wymierzeniu grzywny w tej wysokości Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności rozpoznawanej sprawy, w tym zwłaszcza długość okresu bezczynności organu, ale także fakt, że Gmina udzieliła ostatecznie żądanej przez stronę informacji publicznej. Zauważyć przy tym trzeba, że wysokość tej grzywny, mając na względzie określoną ustawowo górną granicę jej wymiaru wynoszącą dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2015, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a.) oraz okoliczności sprawy, jest – w ocenie Sądu – nieznaczna.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).