Uzasadnienie
A. F. wniósł w dniu 9 maja 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność "A" S.A. w [...] podnosząc, że Spółka ta nie udzieliła mu informacji publicznej na wniosek z dnia 25 listopada 2013r.
Skarżący wskazał, że domagał się przedstawienia mu następujących informacji: 1) wyniku finansowego Spółki za 10 miesięcy 2013 r., 2) krótkoterminowych zobowiązań finansowych Spółki za 10 miesięcy 2013 r., 3) długoterminowych zobowiązań finansowych Spółki za 10 miesięcy 2013 r., 4) wysokości pomocy publicznej otrzymanej przez Spółkę za 10 miesięcy 2013 r., 5) wysokości wynagrodzeń zarządu Spółki za 10 miesięcy 2013r. Mimo rozmów telefonicznych i ponownych wezwań w dniach 13 grudnia 2013 r. i 17 kwietnia 2014 r., Spółka nie udzieliła powyższych informacji ani nie ustosunkowała się do wniosku na piśmie.
W odpowiedzi na skargę Spółka "A" S.A. w [...] wniosła o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie zachował trybu poprzedzającego wniesienie skargi na bezczynność tj. nie dokonał wezwania do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 52 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 37 § 1 kpa.
Podniosła również, że skarga jest przedwczesna, ponieważ Spółka prowadzi aktualnie korespondencję ze skarżącym dotyczącą sposobu oraz kosztów udostępnienia żądanych informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew stanowisku organu wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05), dlatego skarga w niniejszej sprawie była dopuszczalna.
Badając skargę merytorycznie stwierdzić należy, że jest ona zasadna.
Spółka "A" S.A. w [...] pozostaje bowiem w bezczynności w sprawie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej zawartego w piśmie z dnia 25 listopada 2013 r.
Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ (lub - jak na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej "u.d.i.p.") - inny podmiot wykonujący zadania publiczne) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87 oraz z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1904/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności (nawet jeśli, żądane informacje nie stanowią informacji publicznej) - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. (14 dni od dnia złożenia wniosku). Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek:
- 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub
- 2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. (zaznaczyć należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p.), lub
- 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), lub
- 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.
Jeżeli jednak objęta wnioskiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej, organ ma obowiązek powiadomić o tym pisemnie wnioskodawcę. Poinformowanie to nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
Bezspornie Spółka "A" S.A. w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. jako jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego (BIP Samorząd Miasta [...], http://bip.[...]), a zatem jej obowiązkiem było odniesienie się do wniosku skarżącego z dnia 25 listopada 2013 r. (ponowionego w dniach 13 grudnia 2013 r. i 17 kwietnia 2014 r.), złożonego w trybie u.d.i.p., w jeden z wyżej przedstawionych sposobów.
Z akt niniejszej sprawy wynika natomiast, że Spółka nie odniosła się do tego wniosku, co świadczy o jej bezczynności.
Z tych względów Sąd - na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. - zobowiązał "A" S.A. w [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 25 listopada 2013 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku.
Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ jej zachowanie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy u.d.i.p.; o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.