Uzasadnienie
E. B. w dniu 2 listopada 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 8 września 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty. z dnia [...] r., nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "Przebudowa drogi gminnej ", w miejscowości H. W związku z tym, że w aktach brak było zażalenia na niezałatwienie powyższej sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2015 r. skarżący został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, odpisu zażalenia wniesionego do Ministra Infrastruktury i Rozwoju w Warszawie na niezałatwienie w terminie przez Wojewodę jego wniosku. Wezwanie powyższe zostało doręczone w dniu 14 grudnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga E. B. podlega odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 powyższej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 kpa lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.).
Z treści art. 52 § 1 i § 2 cyt. ustawy wynika jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna.
W niniejszej sprawie E. B. przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji.
W tej sytuacji skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powyższej ustawy należało odrzucić.