Uzasadnienie
Po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 maja 2010., sygn. akt II SAB/Lu 19/10 oddalającego skargę T. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o zmianę w trybie art. 155 kpa ostatecznej decyzji SKO z dnia [...]. dotyczącej udzielenia pomocy z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w formie zasiłku celowego, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
W formularzu wniosku PPF wskazała, że jej jedynym źródłem dochodu jest emerytura w wysokości 706 zł brutto miesięcznie, poza tym skarżąca nie posiada żadnego majątku i samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe
Wojewódzkim Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Zakres przyznawanego prawa pomocy określa art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwana "ppsa") stanowiąc, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo tylko od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3).
T. W. wnosząc o ustanowienie adwokata, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – art. 245 § 3 ppsa.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy stosuje się odpowiednio do osób korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 ustawy).
Przedstawione przez skarżącą oświadczenie na okoliczność jej sytuacji majątkowej daje podstawę do przyjęcia, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów ustanowienia adwokata. Instytucja prawa pomocy obwarowana jest przesłanką braku realnej możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania i może być stosowana w okolicznościach nadzwyczajnych, skrajnie trudnych.
W ocenie Sądu, sytuacja T. W., utrzymującej się wyłącznie z niskiej emerytury uzasadnia uwzględnienie wniosku tym bardziej, że na tym etapie postępowania brak profesjonalnej pomocy prawnej mógłby pozbawić skarżącą możliwości podejmowania środków procesowych.
Z tych powodów, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.