Uzasadnienie
Z. W. w dniu [...] kwietnia 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ odwołania od decyzji dotyczącej usług opiekuńczych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ opisał szczegółowo przebieg postępowania i wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], Kolegium, po rozpatrzeniu wskazanego wyżej odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on czynności lub nie wyda stosownego aktu, przy czym stan ten istnieje przynajmniej w dacie orzekania przez sąd administracyjny.
W myśl art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności. Przepis ten ma zatem zastosowanie, gdy organ, którego bezczynność zaskarżono, pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Ustanie bezczynności przed tą datą czyni niemożliwym uwzględnienie skargi i nałożenie obowiązku określonego w art. 149 P.p.s.a.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odwołanie Z. W. z dnia [...] lipca 2013 r. od decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], wydanej z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o odmowie przyznania Z. W. usług opiekuńczych, zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., które decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W tej sytuacji nie było więc podstaw do zobowiązania organu w trybie art. 149 P.p.s.a. do załatwienia odwołania Z. W. z dnia [...] lipca 2013 r. (data wpływu do Kolegium: [...] lipca 2013 r.). Z uwagi na to, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r. została wydana przed w wniesieniem skargi na bezczynność, to jest przed dniem [...] kwietnia 2014 r., skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Należy dodatkowo wskazać, że wprawdzie decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminach wskazanych w art. 35 § 3 K.p.a. (miesięcznym lub w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej dwumiesięcznym), to jednak okoliczność ta nie uprawnia do stwierdzenia bezczynności, skoro organ rozpatrzył odwołanie i wydał decyzję. Istotne jest również to, że opóźnienie w wydaniu decyzji nie wynikało z przyczyn leżących po stronie organu. Podkreślenia bowiem wymaga, że wskutek działań samego skarżącego Kolegium było zmuszone do podejmowania dodatkowych działań procesowych, w szczególności do rozstrzygnięcia złożonego przez niego wniosku o wyłączenie członków organu od orzekania w sprawie.
Ponadto Kolegium stwierdziło konieczność zlecenia organowi pierwszej instancji przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia całokształtu istotnych okoliczności w sprawie, zgodnie z art. art. 7, 77 § 1, 80 i 136 K.p.a.
Skoro zatem organ odwoławczy bez zbędnej zwłoki podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy, to – w świetle art. 35 § 5 K.p.a. – okresy tych opóźnień nie podlegały doliczeniu do ustawowych terminów załatwiania spraw. Poza tym organ przedłużył termin załatwienia sprawy, a następnie wydał decyzję, dlatego nie można mu zarzucić bezczynności w niniejszej sprawie.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.
O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).