Uzasadnienie
Z. W. w dniu 28 kwietnia 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ odwołania od wydanej z upoważnienia Wójta Gminy [...] decyzji z dnia 5 lipca 2013 r., nr [...], dotyczącej odmowy przyznania świadczenia pieniężnego na zakup żywności.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ opisał szczegółowo przebieg postępowania i wskazał, że decyzją z dnia 4 listopada 2013 r., nr [...], Kolegium, po rozpatrzeniu wskazanego wyżej odwołania, utrzymało w mocy przedmiotową decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on czynności lub nie wyda stosownego aktu, przy czym stan ten istnieje przynajmniej w dacie orzekania przez sąd administracyjny.
W myśl art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności. Przepis ten ma zatem zastosowanie, gdy organ, którego bezczynność zaskarżono, pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Ustanie bezczynności przed tą datą czyni niemożliwym uwzględnienie skargi i nałożenie obowiązku określonego w art. 149 P.p.s.a.
Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odwołanie Z. W. z dnia 12 lipca 2013 r. od decyzji z dnia 5 lipca 2013 r., nr [...], wydanej z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o odmowie przyznania Z. W. świadczenia pieniężnego z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na zakup żywności, zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które decyzją z dnia 4 listopada 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W tej sytuacji nie ma więc podstaw do zobowiązania organu w trybie art. 149 P.p.s.a. do załatwienia odwołania Z. W. z dnia 12 lipca 2013 r. (data wpływu do Kolegium: 26 lipca 2013 r.). Z uwagi na to, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 listopada 2013 r. została wydana przed w wniesieniem skargi na bezczynność, to jest przed dniem 28 kwietnia 2014 r., skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Należy dodatkowo wskazać, że wprawdzie decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminach wskazanych w art. 35 § 3 K.p.a. (miesięcznym lub w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej dwumiesięcznym), to jednak okoliczność ta nie uprawnia do stwierdzenia bezczynności, skoro organ rozpatrzył odwołanie i wydał decyzję. Istotne jest również to, że opóźnienie w wydaniu decyzji nie wynikało z przyczyn leżących po stronie organu. Podkreślenia bowiem wymaga, że wskutek działań samego skarżącego Kolegium było zmuszone do podejmowania dodatkowych działań procesowych, w szczególności do rozstrzygnięcia złożonego przez niego wniosku o wyłączenie członków organu od orzekania w sprawie.
Ponadto Kolegium stwierdziło konieczność zlecenia organowi pierwszej instancji przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia całokształtu istotnych okoliczności w sprawie, zgodnie z art. art. 7, 77 § 1, 80 i 136 K.p.a.
Skoro zatem organ odwoławczy bez zbędnej zwłoki podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy, to – w świetle art. 35 § 5 K.p.a. – okresy tych opóźnień nie podlegały doliczeniu do ustawowych terminów załatwiania spraw. Poza tym organ przedłużył termin załatwienia sprawy, a następnie wydał decyzję, dlatego nie można mu zarzucić bezczynności w niniejszej sprawie.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.
O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).