Uzasadnienie
W dniu 28 kwietnia 2014r. Z. W., po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. polegającą na nie rozpatrzeniu jego odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na zakup żywności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odpowiadając na wniesioną skargę wniosło o jej oddalenie. Wyjaśniono, że po otrzymania odwołania w dniu 26 sierpnia 2013 r. postanowieniem z dnia z dniu [...]. Kolegium na podstawie art. 136 kpa, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z T. W. w celu ustalenia sytuacji jej męża na okoliczność złożenia wniosku o przyznanie pomocy w rozpatrywanej sprawie. W związku z faktem, że do dnia 25 września 2013 r. nie wpłynęła z OPS w N. stosowna dokumentacja Kolegium postanowiło przedłużyć termin załatwienia sprawy (postanowienie Nr [...] z dnia [...].) i poinformowało Z. W., iż sprawa będzie załatwiona do dnia 25 października 2013 r. z powodu zlecenia organowi pierwszej instancji uzupełnienia niezbędnego materiału dowodowego.
Wobec złożenia do Kolegium – w kolejnym wezwaniu z dnia 2 października 2013r. o usunięcie naruszenia prawa w sprawie dotyczącej rozpatrzenia jego odwołania z dnia 12 sierpnia 2013 r. - wniosku o wyłączenie dwóch członków Kolegium od udziału w przedmiotowej sprawie, w dniu 11 października 2013 r. Prezes Kolegium postanowieniem odmówił wyłączenia ich od udziału w postępowaniu.
Decyzją z dnia [...] r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...], natomiast w dniu 30 października 2013r. wpłynęła na powyższą decyzję skarga Z. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarówno w literaturze prawniczej, jak i orzecznictwie powszechnie podzielany jest pogląd, według którego o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył go stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności.
Konsekwencją takiego rozumienia pojęcia bezczynności jest rozwiązanie przyjęte w art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), według którego w razie uwzględnienia skargi na bezczynność w sprawie podlegającej załatwieniu aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej jest zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jak się uważa celem skargi na bezczynność jest bowiem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednak bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się na specyfikę badania tego rodzaju skarg, polegającą na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był obowiązany.
Z akt sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. nie dopuściło się w sprawie bezczynności. Organ odwoławczy przeprowadził bowiem czynności wyjaśniające, zmierzające do ustalenia sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego, w celu rozstrzygnięcia sprawy, do czego był uprawniony na podstawie art. 136 kpa, a następnie w oparciu o tak uzyskane dane rozpatrzył odwołanie skarżącego. Zaznaczyć trzeba, że o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy w związku z przeprowadzeniem dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego skarżący został odpowiednio poinformowany. Z uzasadnienia decyzji wynika natomiast, że organ pierwszej instancji podjął dwie próby przeprowadzenia ww. wywiadu: w dniach 12 i 26 września 2013 r. T. W. – powiadomiona uprzednio o terminach przeprowadzenia wywiadu – nie otworzyła pracownikom socjalnym drzwi domu i nie poinformowała ich o nieobecności w tych dniach w miejscu zamieszkania.
Ponadto, po pierwszej nieudanej próbie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z T. W. organ pierwszej instancji w dniu 23 września 2013r. poinformował także Z. W. o terminie przeprowadzenia z nim wywiadu środowiskowego w dniu 26 września 2013 r. Również w tym dniu zarówno T. W. (co wskazano powyżej), jak i Z. W. nie otworzyli pracownikom socjalnym drzwi wejściowych, w związku z tym wywiadu środowiskowego nie przeprowadzono. Okoliczności powyższe nie były przez skarżącego kwestionowane.
W dniu 1 października 2013 r. wpłynęła do Kolegium z OPS w N. dokumentacja uzupełniającego postępowania dowodowego, a następnie decyzją z dnia [...]. Kolegium rozpoznało złożone odwołanie. Wcześniej postanowieniem z dnia [...]. Prezes Kolegium odmówił wyłączenia od rozpoznania sprawy członków Kolegium, czego skarżący domagał się w piśmie zatytułowanym " Wezwanie do usunięcia naruszeń prawa w SKO L." z dnia 2 października 2013 r.
Powyższe dowodzi, że Kolegium nie dopuściło się bezczynności.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami) skargę należało oddalić. O wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu wydane zostało na podstawie art. 250 powyższej ustawy w związku z § 19 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).