Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie bonifikaty w opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. W dniu 22 maja 2009 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący wyjaśnił, iż z uwagi na swoją sytuację materialną nie jest w stanie samodzielnie pokryć kosztów ustanowienia adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz, że koszty utrzymania gospodarstwa domowego są takie same, jakie przedstawił we wcześniejszym piśmie z dnia 6 marca 2009 r., kiedy ubiegał się o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek A B. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie.
W myśl przepisu art. 245 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy może nastąpić w zakresie całkowitym albo częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od kosztów sądowych (całkowite lub częściowe) albo tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 ustawy).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wykazał, że nie jest w stanie pokryć kosztów ustanowienia adwokata bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika bowiem z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz znajdujących się w aktach sprawy dokumentów złożonych w ramach wcześniej toczącego się postępowania o zwolnienie od kosztów sądowych (które jak wyjaśnił skarżący nadal są aktualne) - sytuacja materialna, rodzinna i zdrowotna skarżącego pozwala stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i niepełnoletnim dzieckiem. Miesięczny łączny dochód rodziny wynosi 2236,33 zł netto, na który składają się: wynagrodzenie skarżącego z tytułu umowy-zlecenia w wysokości 1729,50 zł oraz renta skarżącego w kwocie 506,83 zł. Żona skarżącego od dnia 3 marca 2009 r. została uznana za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku (decyzja Powiatowego Urzędu Pracy w Zamościu z dnia 3 marca 2009 r.). W skład majątku skarżącego wchodzi działka wraz położonym na niej domem o pow. 105 m2, która to nieruchomość jest obciążona spłatą dwóch kredytów mieszkaniowych (oświadczenie skarżącego z dnia 6 marca 2009 r., umowa kredytu mieszkaniowego z dnia 13 listopada 2001 r. i umowa kredytu mieszkaniowego z dnia 26 czerwca 2002 r.). Poza tym skarżący nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych.
Ponadto A. B. jest osobą niepełnosprawną o znacznym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie z dnia 22 marca 2005 r.). Miesięczne konieczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego według oświadczenia skarżącego z dnia 23 lutego 2009 r. i załączonych do niego dokumentów wynoszą 2735 zł, na które składają się następujące koszty wynoszące w rozliczeniu miesięcznym: energia elektryczna – 121,43 zł; gaz – 79,13 zł; wywóz odpadów –16,32 zł; telefon komórkowy – 45,81 zł; telefon stacjonarny - 14,03 zł; woda – 39 zł; spłata dwóch kredytów mieszkaniowych w ratach po 197,35 zł i 251,93 zł; koszt użytkowania samochodu – 170 zł; koszty leczenia – 400 zł; wydatki na wyżywienie – 1400 zł.
Z powyższego wynika, że konieczne koszty utrzymania i leczenia strony w całości pochłaniają uzyskiwany dochód, wobec czego poniesienie przez skarżącego kosztów ustanowienia adwokata wiązałoby się koniecznością przeznaczenia na ten cel środków wydawanych na pokrycie kosztów utrzymania koniecznego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.